Podobna praca dla dotychczasowego pracodawcy nie wyklucza 19% podatku dla Samozatrudnionego

Do takiej intrygującej konkluzji można dojść po analizie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 05.05.2016 r. sygn. I SA/Gl 1056/15, potwierdzonym prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.09.2018 r (sygn. II FSK 2416/16).

Rozstrzygnięcie WSA w Gliwicach jest o tyle zaskakujące, że przy nieznaczącej zmianie zakresu zadań otwiera w zasadzie furtkę dla zmiany umowy o pracę (opodatkowaną na zasadach ogólnych) na dużo korzystniejsze (przy wysokich zarobkach) opodatkowanie podatkiem liniowym.

Sprawa dotyczy wykładni art. 9a ust. 1-3 ustawy o PIT, zgodnie z którym dopuszczalne jest opodatkowanie podatkiem liniowym przychodów Samozatrudnionego z tytułu świadczenia usług na rzecz obecnego pracodawcy, jeżeli usługi te różnią się od tych, które są wykonywane w ramach stosunku pracy.

Rozpatrywany przez WSA w Gliwicach stan faktyczny dotyczył lekarza zatrudnionego w tym samym szpitalu na umowie o pracę i wykonującego dyżury w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej. W ocenie samozatrudnionego lekarza, samo sprawowanie dyżurów kontraktowych polegających na przyjmowaniu w trybie nagłym nowych pacjentów na wszystkie dziecięce oddziały szpitala i interwencji medycznej w razie nagłego pogorszenia stanu ich zdrowia nie powinno z przyczyn faktycznych odpowiadać czynnościom szpitalnym wykonywanym w ramach stosunku pracy, gdzie głównym zadaniem było ustalanie planu leczenia i diagnostyki oraz wykonywanie zabiegów z tym związanych, modyfikowanie dawek leków, włączanie nowych leków, umawianie i przeprowadzanie konsultacji, zlecanie badań, interpretowanie ich wyników, jak również prowadzenie wpisów do dokumentacji medycznej.  Zdaniem samozatrudnionego lekarza wyłączenie, o którym mowa w art. 9a ust. 3 ustawy o PIT nie dotyczy posiadanych kwalifikacji, uprawnień, czy wypełniania obowiązków koniecznych do wykonywania określonego zawodu, lecz jest ograniczone do konkretnych czynności wykonywanych w ramach stosunku pracy przez podatnika świadczącego usługi na rzecz pracodawcy. Leczenie szpitalne czy sprawowanie dyżurów lekarskich, mimo że często wymagają podejmowania tych samych lub podobnych procedur, działań czy środków leczniczych, zawierających się w czynności „leczenia”, nie są tożsame.

Zdaniem organu podatkowego istotne jest faktyczne wykonywanie takich samych (tożsamych) czynności i ich charakter, a nie nazewnictwo. Wprawdzie zauważono, że zakres (charakter) pracy wykonywanej przez samozatrudnionego lekarza podstawie kontraktu zawartego w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej ze szpitalem różni się od pracy realizowanej w ramach zawartej ze szpitalem umowy o pracę, gdyż stosunek pracy nie obejmuje niektórych czynności wykonywanych w ramach dyżurów kontraktowych. Jednakże, zdaniem organu już z samego tego oświadczenia wynika, że z wyjątkiem niektórych czynności, czynności wykonywane przez samozatrudnionego lekarza w ramach stosunku pracy i prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej są tożsame. Wskazuje na to stwierdzenie lekarza, że leczenie szpitalne, czy sprawowanie dyżurów lekarskich często wymagają podejmowania tych samych lub podobnych procedur, działań czy środków leczniczych.

Z takim stanowiskiem organu nie zgodził się jednak WSA w Gliwicach. Zdaniem Sądu, „odpowiadającymi czynnościami” w rozumieniu art. 9a ust. 3 ustawy o PIT nie są czynności pokrywające się tylko w części. Sąd zauważył, że stosunek pracy nie obejmował m.in. czynności polegających na udzielaniu świadczeń zdrowotnych w przychodni polegających na badaniach, jak również badaniu dzieci w różnym wieku i sprawowaniu opieki nad pacjentami oddziałów laryngologii i chirurgii. Umowa o pracę Samozatrudnionego lekarza obejmowała natomiast opiekę lekarską na oddziale niemowlęcym, którego obszar (jak wyżej wymieniono) nie powielał się ze sferą świadczonej pomocy medycznej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto usługi w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego świadczone przez lekarza prowadzącego indywidualną praktykę lekarską (działalność gospodarczą) należało kwalifikować zgodnie z obowiązującą Polską Klasyfikacją Działalności (PKD). Lekarz prowadzący indywidualną praktykę nie świadczy usług szpitalnych i nie prowadzi działalności w zakresie szpitalnictwa. Usługi i działalność w tym przedmiocie udzielają i prowadzą szpitale.

Praktyczny przykład

Kasia jest lekarzem zatrudnionym w szpitalu na umowie o pracę uzyskującym łączny przychód 5000 PLN brutto. Jednocześnie Kasia zamierza założyć działalność gospodarczą i w ramach tej działalności świadczyć usługi medyczne w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym – wartość tego kontraktu to 10.000 PLN brutto. W sytuacji gdyby Kasia rozliczała działalność gospodarczą na zasadach ogólnych, przez większą część roku płaciła by 32% PIT. W sytuacji, gdyby Kasia rozliczałaby się podatkiem liniowym, stawka PIT wyniosłaby 19%. Na wynagrodzeniu Kasi z działalności gospodarczej różnica wyniosłaby około 8 tysięcy złotych niższego podatku w skali roku na korzyść podatku liniowego (zakładając, że Kasia drugi próg podatkowy przekroczyłaby mniej więcej w połowie roku – 85.528 PLN dochodu)

Reklamy
Opublikowano Ograniczenia, PIT | Otagowano , | Dodaj komentarz

Rozliczenie w ramach firmy wynagrodzenia z tytulu udostepniania wizerunku przez Samozatrudnionego

Choć może wydawać się to dziwne, zdaniem organów podatkowych nie wszystkie usługi jakie świadczy Samozatrudniony mogą być rozliczane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jakiś czas temu pisaliśmy o zmieniającej się praktyce w stosunku do sportowców (post – Organy podatkowe potwierdzają prawo sportowców do prowadzenia własnej firmy), teraz wygląda na to, że pewne rozwiązanie można zastosować do wynagrodzenia z tytułu udostępniania wizerunku. Wszystko za sprawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2016 r., sygn. II FSK 591/14.

Sprawą, którą zajął się NSA była sytuacja sportowca, który oprócz świadczenia na rzecz klubu sportowego usług sportowych, miał świadczyć także usługi o charakterze reklamowym. Na podstawie umowy o świadczenie usług reklamowych sportowiec miał być zobowiązany do wykonywania za wynagrodzeniem usług reklamowych, obejmujących udział we wszystkich imprezach służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu w opinii publicznej (podejmowanie działań polegających na popularyzacji klubu, a w tym udział w konferencjach prasowych). Działania te miały być podejmowane z maksymalnym eksponowaniem i wykorzystaniem materiałów reklamowo-marketingowych sponsorów. W ramach świadczenia usług reklamowych sportowiec miał także wyrazić zgodę na utrwalanie i rozpowszechnianie jego wizerunku. Zobowiązał się również współdziałać z klubem w sposób umożliwiający mu wypełnianie obowiązków wynikających z umów zawartych przez ten klub z osobami trzecimi, w szczególności z umów sponsorskich, reklamowych, a także aktywnie uczestniczyć we wszelkiego rodzaju przedsięwzięciach, służących kształtowaniu pozytywnego wizerunku klubu.

Organ podatkowy uznał, że skoro źródła powstania przychodu sportowca należy upatrywać w jego rozpoznawalnym wizerunku, na którego utrwalanie miał wyrazić zgodę, za co będzie przysługiwało mu wynagrodzenie, to niezależnie od rodzaju umowy jaką miał zawrzeć w tym względzie, czy to z klubem którego jest zawodnikiem, czy też innymi podmiotami, to przychody uzyskiwane z tego tytułu miały stanowić dla niego przychody z praw majątkowych (opodatkowane na zasadach ogólnych).

Z tym podejściem nie zgodził się NSA. Wprawdzie uznał on, że zgoda sportowca na rozpowszechnianie wizerunku w celach czysto komercyjnych np. reklamowych stanowi przychód z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 ustawy o PIT (opodatkowany na zasadach ogólnych), niemniej nie można w okolicznościach faktycznych sprawy zignorować faktu, że sportowiec w rzeczywistości świadczył także innego rodzaju usługi – a wizerunek, choć jest był nieodłącznym i niezwykle istotnym elementem tych, stanowił jedynie jeden z elementów tejże działalności.

Mając powyższe na uwadze, w przypadku sportowców, aktorów, czy innych rozpoznawanych osób, należy z dużą starannością podchodzić do ukształtowania wynagrodzenia oraz charakteru zawieranych z reklamodawcami lub innymi organizacjami umów. Konstrukcja umowy oraz podejmowane w jej ramach działania mają niebagatelne skutki  podatkowe.

Praktyczny przykład

Grzegorz jest zawodowym piłkarzem, z którym klub, dla którego występuję Grzegorz, zamierza również wykorzystywać za wynagrodzeniem do działań promocyjnych. Wartość proponowanego w tym zakresie kontraktu to 200 tys. złotych rocznie. W sytuacji gdyby Grzegorz zawarł umowę o udostępnianie wizerunku za tą sumę, podatek PIT, jaki musiałby odprowadzić z tyłu praw majątkowych wyniósłby około 50.000 PLN (18% do 85.528 PLN oraz 30% ponad tą kwotę). Gdyby Grzegorz zawarł umowę o świadczenie usług reklamowych, łączne opodatkowanie wyniosłoby 38.000 PLN (19% z 200.000 PLN).

Opublikowano Ograniczenia, PIT | Otagowano , | Dodaj komentarz

Odliczenie VAT z wydatkow osobistych Samozatrudnionego

Swego czasu głośnym echem odbiła się w mainstreamowych mediach możliwość rozliczenia w kosztach uzyskania przychodów wydatków związanych z prowadzeniem bloga. Jedną z interpretacji indywidualnych opisywaliśmy także na łamach naszego bloga (post: Co z wydatkami na prowadzenie bloga przez Samozatrudnionego?). Jednakże sprawny obserwator powinien zauważyć, że wydawane, korzystne interpretację dotyczyły kosztów uzyskania przychodów – zatem rozpatrzenia możliwości pomniejszenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Co zatem z podatkiem VAT? Czy istnieje możliwość odliczenia podatku VAT od wydatków Samozatrudnionego związanych z prowadzeniem bloga o tematyce lifestyle’owej?

W tym zakresie odpowiedź można uzyskać analizując interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 8.04.2016 r., sygn. ITPP2/4512-85/16/AK. Tłem do wypowiedzenia się organu podatkowego w zakresie możliwości odliczenia VAT była sytuacja Samozatrudnionego prowadzącego blog internetowy o tematyce lajfstajlowej (kultura i sztuka, moda męska, podróże kulinaria, alkohol, tech, itp.) Blog ilustrowany jest bardzo dużą ilością zdjęć stylizacji (a czasem nawet filmów), testowanych produktów, zdjęć kulinariów, zdjęć i filmów z podróży. Samozatrudniony zastanawiał się, czy prowadząc skomercjalizowany blog na powyższe tematy może odliczać podatek naliczony z tytułu nabycia produktów testowanych lub opisywanych na blogu.

Organ podatkowy okazał się bardzo sceptyczny i wydał interpretację negatywną. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy stwierdził, że nabywane przez Samozatrudnionego – blogera towary i usługi były wykorzystywane do celów osobistych swoich i najbliższej rodziny, w tym w znacznej mierze do celów sportu, turystyki, rekreacji i rozrywki. Natomiast sam fakt nabywania towarów i usług w celu zwiększania popularności bloga poprzez umieszczanie w nim zdjęć i filmów promujących „produkt”, a więc stylu życia Samozatrudnionego, okazał się – w ocenie tutejszego organu – przesłanką niewystarczającą, aby nabycia te powiązać z konkretnymi transakcjami rodzącymi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, nawet jeżeli hipotetycznie (co nie oznacza, że faktycznie) atrakcyjność bloga skłaniać będzie potencjalnych klientów do współpracy z Samozatrudnionym blogerem.

W konsekwencji, trzeba z należytą starannością podchodzić do odliczenia podatku VAT z wydatków, które tylko w luźny sposób pozostają powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Takie wydatki mogą być bowiem zakwestionowane, a odliczony podatek VAT podlegać zwrotowi do urzędu skarbowego wraz z odsetkami.

Praktyczny przykład

Patrycja jest tłumaczem przysięgłym języka hiszpańskiego, która jednocześnie prowadzi bloga o kulturze Hiszpanii. Patrycja współpracuje jednym z dużych hiszpańskich deweloperów i wystawia fakturę ryczałtową na 6000 PLN plus podatek VAT (1380 PLN) za 60 godzin tłumaczeń. Patrycja postanowiła opisać na swoim blogu usługę cateringową hiszpańskiej restauracji, którą zamówiła na spotkanie rodzinne. Faktura za usługę cateringową wyniosła 2000 PLN netto plus 8% VAT (160 PLN). Patrycja odliczyła podatek VAT za usługę cateringową od faktury wystawionej na hiszpańskiego dewelopera i wpłaciła do urzędu skarbowego 1220 PLN (1380 PLN – 160 PLN). Urząd skarbowy, w ramach czynności sprawdzających hiszpańskiej restauracji, po czasie zakwestionował wydatek jako niezwiązany z czynnościami opodatkowanymi VAT. Patrycja musiała zwrócić urzędowi 160 PLN wraz z odsetkami za zwłokę.

Opublikowano VAT | Otagowano | Dodaj komentarz

Podatek ryczaltowy dla informatykow?

Nieraz można spotkać się z opinią Samozatrudnionych, korzystających z preferencyjnego 19% opodatkowania podatkiem dochodowym, że jest ono zdecydowanie za wysokie. Mając na uwadze statystycznie niskie koszty uzyskania przychodu typowego Samozatrudnionego, wielu z nich zwraca się w kierunku opodatkowania podatkiem zryczałtowanym – najlepiej w stawce 8,5% lub niższej. Do takiego grona osób, z pewnością zalicza się liczna grupa samozatrudnionych informatyków.

Praktyczny przykład

Opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem 8,5% polega na tym, że podatek płacony jest wyłącznie od przychodu – tj. z pominięciem kosztów uzyskania przychodów. Zryczałtowany podatek jest zatem opłacalny w sytuacji, gdy Samozatrudniony nie posiada kosztów uzyskania przychodów. Dla przykładowych 10.000 PLN netto miesięcznie, podatek liniowy wynosi 1900 PLN (19% x 10.000 – zakładając brak jakichkolwiek kosztów) – natomiast podatek zryczałtowany 8,5%, tylko 850 PLN. Oszczędność podatkowa na jednym miesiącu wynosi 1050 PLN.

Niemniej nie każdy Samozatrudniony może skorzystać z 8,5% podatku ryczałtowego – mianowicie tylko te profesje, które są wymienione w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Organy podatkowe stoją zaś na stanowisku, że zakres przedmiotowy zawodów, którym można obciążyć 8,5% podatkiem powinien być przestrzegany ściśle. Świadczy o tym stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, z dnia 03.03.2016 r., sygn. ILPB1/4511-1-14/16-2/AA.

Przedmiotem stanowiska organu był wniosek Samozatrudnionego, którego zakresem działalności gospodarczej miało być świadczenie usług sklasyfikowanych pod numerem PKWiU 62.01.12.1 – usług związanych z projektowaniem i rozwojem technologii informatycznych dla sieci i systemów komputerowych. Przyszłe kontrakty polegać miałyby głównie na usłudze konsultingowej, która skupia się na projektowaniu i rozwijaniu systemu SAP. Zdaniem Samozatrudnionego, prawidłowe miało być użycie do wymienionych powyżej usług stawki 8,5% zryczałtowanego podatku dochodowego.

Z tym stanowiskiem co do zasady zgodził się Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, choć zastrzegł, że stawka 8,5% dotyczy wyłącznie usług związanych z projektowaniem i rozwojem technologii informatycznych dla sieci i systemów komputerowych. Natomiast dla usług związanych z oprogramowaniem, właściwa powinna być stawka 17% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze, celem uniknięcia ryzyka podatkowego, należy z dużą ostrożnością podchodzić do wyboru opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym i w przypadku wątpliwości, rozdzielić świadczone usługi lub poszukać potwierdzenia organów podatkowych w drodze indywidualnej interpretacji.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Zagraniczny wyjazd Samozatrudnionego, a koszty uzyskania przychodu

Temat Samozatrudnionego i związanego z jego działalnością gospodarczą zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów od lat budzi wiele sporów i kontrowersji między podatnikami i organami podatkowymi. Samozatrudnieni, dążąc do optymalizacji swoich dochodów czasem zaliczają do prowadzonej działalności gospodarczej wydatki, które później są kwestionowane przez organy podatkowe – i jak pokazuje orzecznictwo, końcowo stanowisko organów podatkowych wydaje się uzasadnione.

Takim wydatkiem często są zagraniczne szkolenia językowe. O jednym z takich szkoleń możemy dowiedzieć się z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.05.2017 r., sygn. II FSK 2194/15. Z treści wyroku dowiadujemy się, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 10030,64 zł, poniesioną na specjalistyczne szkolenie językowe dla lekarzy ginekologów w ramach wycieczki „Ekskluzywne szkolenie dla lekarzy stomatologów” na Kubie. Organ podatkowy uznał, że wyjazd miał charakter turystyczny i był ukierunkowany na zwiedzanie Kuby, nie zaś na szkolenie językowe. Świadczył o tym napięty plan dnia, zapewnione atrakcje turystyczne, przemieszczanie się z hotelu do hotelu oraz fakt wyjazdu w towarzystwie żon. Tym samym taki wydatek, jako wydatek o charakterze osobistym, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

Ze stanowiskiem organu podatkowego ostatecznie zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny. W swoim wyroku uznał, iż „iż w istocie chodziło tu nie o szkolenie językowe, lecz o imprezę (wycieczkę) o charakterze turystyczno-wypoczynkowym. Ujęcie w niej także elementu szkolenia językowego, czy to, jak należy sądzić, ze względów marketingowych (u organizatora), czy też, jak niniejsza sprawa wskazuje, ze względów podatkowych (po stronie uczestników), połączone z wydaniem stosownego certyfikatu, w niczym istoty tej nie zmienia. Liczy się bowiem rzeczywisty charakter nabywanego świadczenia, a nie to – jak zostanie ono nazwane w fakturze wystawionej przez organizatora wyjazdu czy też w jego ofercie handlowej. Słusznie więc stwierdziły organy podatkowe, co zostało także zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że zakwestionowany wydatek, w całości zakwalifikowany przez Skarżącego do kosztów uzyskania przychodów, w zasadniczej mierze dotyczył elementów innych niż szkolenie i jako taki nie mógł być oceniony jako mający na celu osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie źródła przychodów u Skarżącego, w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Całkowicie oczywiste jest bowiem, iż wydatki na sfinansowanie egzotycznej wycieczki na Karaiby, nazwanej „specjalistycznym szkolenia językowym dla lekarzy”, obejmującej liczne, wspomniane wyżej atrakcje turystyczne, nie wykazują w przypadku Skarżącego dostatecznego związku z realizacją celów określonych w ww. przepisie.”

Powyższy wyrok powinien stanowić ostrzeżenie dla podatników, że nie każdy wyjazd za który została wystawiona faktura może służyć uzyskaniu, zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Tym samym należy z ostrożnością zaliczać wydatki na zagraniczne szkolenia do kosztów uzyskania przychodów.

Praktyczny przykład

Damian jest informatykiem w międzynarodowej korporacji. Celem poszerzenia możliwości zarobkowania i otwarcia się klientów z  rynku dalekowschodniego, Damian postanowił rozpocząć naukę języka japońskiego. W pierwszej kolejności wykupił wycieczkę do Japonii, która organizowała również szkolenia językowe. Koszt dwutygodniowej wycieczki wyniósł 20.000 PLN netto – tyle samo ile miesięczny dochód Damiana podlegający opodatkowaniu. W miesiącu zaliczenia wycieczki do kosztów uzyskania przychodu, Damian nie zapłacił wzatem podatku dochodowego (rozlicza się w skali 19%, jego miesięczne zobowiązanie podatkowe z PIT wynosi 3800 PLN). Po trzech latach urząd skarbowy zakwestionował rozliczenie Damiana. Samozatrudniony nie tylko musiał wpłacić do urzędu skarbowego 3800 PLN z tytułu zaniżenia kosztów o kwotę 20.000 PLN za zaliczenie wydatków na wycieczkę do kosztów uzyskania przychodów, ale także odsetki podatkowe, które za okres 3 lat wyniosły ponad 900 PLN.

Opublikowano Ograniczenia, PIT, Samozatrudnienie | Otagowano , , | Dodaj komentarz