Zaliczenie do kosztow czesci wydatkow na mieszkanie Samozatrudnionego

Wielu Samozatrudnionych zastanawia się nad powiększeniem bazy kosztowej prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Z uwagi na świadczenie przede wszystkim usług niematerialnych, ponoszone koszty są bowiem zazwyczaj niewielkie w stosunku do generowanych dochodów. Stąd myśli Samozatrudnionych często kierują się w stronę rozliczenia kosztów mieszkania. Nie podlega bowiem wątpliwości, że właściwie każda osoba prowadząca działalność gospodarczą potrzebuje odpowiedniego miejsca do świadczenia przez siebie usług – chociażby po to, aby postawić przysłowiowe „biurko z komputerem”. Mając na uwadze, że takie miejsce pracy może znajdować się włąsnie w mieszkaniu, które Samozatrudniony używa także poza działalnością gospodarczą, warto bliżej przyjrzeć się stanowisku fiskusa dotyczącego możliwości zaliczania do kosztów części wydatków związanych z takim lokalem.

Należy przy tym nadmienić, że w tych sprawach, na przestrzeni ostatnich lat, wielokrotnie zmieniało się podejście organów podatkowych. Najnowsze, korzystne dla Samozatrudnionych zostało zaprezentowane przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2.04.2020 r. sygn. 0115-KDIT3.4011.70.2019.1.AK.

Interpretacja dotyczyła sytuacji informatyka, który wykorzystywał swój lokal mieszkalny w następujący sposób:

  • 80% z 8,8 m2, tj. Pomieszczenie sypialni: regał przeznaczony na składowanie dokumentów związanych z działalnością gospodarczą, biurko służące do pracy.
  • 25% z 25,2 m2, tj. pomieszczenie pokój dzienny z aneksem kuchennym: – stół, sofa oraz krzesła służące do pracy własnej, do pracy zdalnej oraz do organizacji spotkań i konferencji z kontrahentami,
  • 50% z 20,8, tj. pomieszczenia wspólne o przeznaczeniu socjalnym: wiatrołap, korytarz, łazienka.

Razem 23,72 (tj. 36,5% powierzchni) lokalu wykorzystywanego pod działalność gospodarczą. Do prowadzenia działalności gospodarczej informatyk nie wyodrębnił osobnego pomieszczenia, ponieważ do jej prowadzenia służą części wybranych pomieszczeń lokalu mieszkalnego i niektóre sprzęty, meble oraz urządzenia znajdujące się w lokalu.

Wnioskodawca zastanawiał się, czy do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć część kosztów utrzymania lokalu mieszkalnego oraz odsetki proporcjonalnie przypadające na powierzchnię lokalu mieszkalnego zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ podatkowy stwierdził, że tak – przepisy ustawy o PIT nie uzależniają bowiem możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów od wyodrębnienia – w dosłownym (fizycznym) sensie – pomieszczenia, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Podatnik powinien określić, jaka część nieruchomości faktycznie służy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, i wówczas może w odpowiedniej proporcji zaliczyć poniesione wydatki do kosztów podatkowych.

Jest to korzystne stanowisko fiskusa, które w jakiejś części pozwala, w sposób zgodny z prawem obniżyć zobowiązania podatkowe Samozatrudnionego.

Praktyczny przykład

Eleonora jest osobą świadczącą usługi w zakresie marketingu internetowego. Jej miesięczne dochody to 10.000 PLN netto (opodatkowane podatkiem liniowym – miesięczny podatek to 1900 PLN). W związku ze świadczeniem usług za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, Eleonora wykorzystuje część pomieszczeń – 1 pokój stanowiący 25% powierzchni mieszkania (10 m2 z 40m2). Eleonora płaci odsetki od kredytu w  wysokości 1000 PLN, czynsz do wspólnoty w  wysokości 500 PLN oraz Energię w wysokości 100 PLN. Łączne obciążenie ponoszone przez Eleonorę w związku z posiadaniem lokalu wynosi 1600 PLN miesięcznie. W związku z wykorzystaniem przez Eleonorę 25% powierzchni mieszkania do prowadzonej działalności gospodarczej, będzie ona uprawniona do zaliczenia do kosztów 400 PLN (25% z 1600 PLN). Jej podatek spadnie zatem o kwotę 19% (1900 PLN – 19% x  400 PLN = 76 PLN –> 1824 PLN). Roczna zatem oszczędność podatkowa wyniesie 912 PLN niższego PIT, niż w sytuacji, w której Eleonora nie rozliczałaby w kosztach uzyskania przychodu swojego mieszkania.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Odliczenie 100% podatku VAT od leasingu, a zmiana przeznaczenia samochodu sluzbowego

Jednym z głównych kosztów prowadzonej przez Samozatrudnionego działalności gospodarczej jest samochód służbowy. Bardzo często taki samochód służbowy nie służy jednak wyłącznie działalności gospodarczej – Samozatrudniony użytkuje go także w sposób mieszany. Prawodawca w ustawie o VAT przewidział taką sytuację i stwierdził, że od nabycia takiego samochodu, opłat leasingowych, czy różnego rodzaju opłat eksploatacyjnych istnieje możliwość odliczenia tylko 50% podatku VAT. Samozatrudnieni nie ustają jednak w poszukiwaniu możliwości optymalizacyjnych w tym zakresie i  odliczenia 100% podatku VAT.

Jednym z takich przykładów jest interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 21 maja 2018 r., sygn. 0112-KDIL4.4012.145.2018.1.JK. Podstawą wystąpienia z wnioskiem do organów podatkowych była sytuacja przedsiębiorcy, który planował wziąć w leasing operacyjny nowy samochód o masie poniżej 3,5 t i dokonując zgłoszenia na formularzu VAT-26 we właściwym urzędzie skarbowym przeznaczyć go wyłącznie do celów firmowych (co umożliwiałoby mu odliczanie 100% podatku VAT od opłat leasingowej – wstępnej, raty, czy też serwisu itd.). Co jednak istotne, Samozatrudniony planował wycofać auto z użytku wyłącznie firmowego i przeznaczyć go na użytek mieszany (po 3 miesiącach). Zdaniem Samozatrudnionego nie będzie miał on obowiązku dokonywać korekty odliczonego podatku VAT z opłat leasingowych, czy serwisowych w tym trzymiesięcznym okresie, w związku ze zmianą przeznaczenia samochodu (która to korekta podatku VAT nastąpiłaby bezsprzecznie gdyby samochód był nabyty jako środek trwały).

Organ podatkowy przyznał rację Samozatrudnionemu. Uznał, że w sytuacji, w której Samozatrudniony będzie pierwotnie wykorzystywał wyłącznie samochód w leasingu operacyjnym do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86a ust. 4 ustawy i w związku z tym faktem odliczy pełną kwotę podatku naliczonego od kosztów leasingu typu wpłata wstępna, raty, serwis itd., a następnie zmieni przeznaczenie tego samochodu i pojazd ten będzie wykorzystywany do działalności „mieszanej”, to nie wystąpią wynikające z art. 90b ustawy przesłanki warunkujące obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego odliczonego za okresy rozliczeniowe przed zmianą przeznaczenia.

Powyższa interpretacja jest szczególnie korzystna dla tych Samozatrudnionych, którzy planują zapłatę dużej wstępnej opłaty leasingowej i zamierzają przez jakiś czas prowadzić pełną ewidencję przebiegu pojazdu. Należy jednak ze szczególną ostrożnością podchodzić do obowiązku korekty, w szczególności w kontekście przepisów art. 91 ustawy o VAT (który na tą chwilę wydaje się, że jednak nie dotyczy usług jakimi niewątpliwie są opłaty leasingowe, czy serwisowe).

Praktyczny przykład

Mieczysław prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług pośrednictwa w obrocie nieruchomości. Uzyskuje przychody opodatkowane VAT w wysokości 20.000 PLN netto miesięcznie (24.600 PLN brutto). W celu świadczenia swoich usług, Mieczysław zawarł umowę leasingu operacyjnego luksusowego samochodu o wartości 100.000 PLN netto (123.000 PLN brutto) z pierwszą opłatą leasingową na poziomie 40% (40.000 netto, 49.200 brutto). Samozatrudniony zgłosił do urzędu skarbowego pojazd na druku VAT-26. W momencie zgłoszenia leasingu operacyjnego do ewidencji, Mieczysław odliczył 100% podatku VAT (9.200 PLN), dzięki czemu przez 2 miesiące nie płacił podatku VAT z prowadzonej działalności gospodarczej (4600 VAT w pierwszym miesiącu i 4600 VAT w drugim miesiącu). W sytuacji, w której Mieczysław nie zgłosiłby leasingu operacyjnego do urzędu skarbowego, mógłby odliczyć tylko 50% podatku VAT (4.600 PLN, co przekładałoby się na 1 miesiąc bez płacenia podatku VAT zamiast 2 w sytuacji, gdy podstawą jego faktur była kwota 20.000 PLN netto). Po okresie trzech miesięcy Mieczysław zaprzestał prowadzenia ewidencji, wycofał pojazd i przeznaczył go na użytek mieszany. Nie będzie zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku VAT.

Opublikowano VAT | Otagowano

Podwojny limit 150 tys. dla aut sluzbowych wykorzystywanych przez Samozatrudnionego?

Przez długie lata Samozatrudnieni byli uprawnieni do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów całości opłat leasingowych za samochód osobowy. Było to o tyle dziwne, że w przypadku zakupu tego samego samochodu za gotówkę lub w kredycie, ustawa o PIT ograniczała wartość samochodu będącego amortyzowanym kosztem podatkowym do 20 tys. EUR. Te korzystna dla firm leasingowych zmiany zostały zniesione od 1 stycznia 2019 r. – ograniczono bowiem rozliczanie podatkowe samochodów osobowych do wartości 150 tys. PLN – bez względu na to, czy auto zostało objęte leasingiem, zakupione za gotówkę, czy kredyt. Takie były przynajmniej założenia ustawodawcy. Jak jednak pokazuje praktyka interpretacyjna organów podatkowych, wciąż wzięcie leasingu może być podatkowo korzystniejsze, od zakupu auta na kredytu lub za gotówkę.

Do takich bowiem konkluzji można dojść analizując interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28.11.2019 r. sygn. 0115-KDIT2-3.4011.412.2019.4.MK. We wniosku o interpretację, Samozatrudniony wskazał, że wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej samochód osobowy, na którego wartość składają się:

* opłata wstępna 47 140 zł 74 gr netto + 10 842 zł 37 gr podatek VAT;

* okresowe opłaty leasingowe (59 rat) 3 207 zł 07 gr netto + 737 zł 63 gr podatek VAT;

* opłata końcowa 23 570 zł 37 gr netto + 5 421 zł 19 gr podatek VAT.

W ocenie organu podatkowego do limitu 150 tys. PLN, wbrew pozorom i założeniom podatników, nie wliczają się wszystkie wskazane powyżej opłaty. W ocenie organu podatkowego należy liczyć odrębnie limit dla opłaty wstępnej i okresowych opłat leasingowych, a odrębnie dla opłaty końcowej:

Reasumując, zawarcie umowy leasingu operacyjnego w kwietniu 2019 r., której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150.000 zł, skutkuje tym, że Wnioskodawca do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi – nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

(…)

W odniesieniu do kwestii tzw. wykupu przedmiotu leasingu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że wykup przedmiotu leasingu jest podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu, a w związku z tym, limit 150 000 zł powinien on naliczyć osobno dla leasingu (czynsz inicjalny i raty miesięczne), osobno dla wykupu. Z tym jednak wskazaniem, że Wnioskodawcy nie przysługuje „podwójny” limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy mieć na uwadze, że kwota opłaty końcowej, dotycząca ewentualnego wykupu samochodu osobowego po zakończeniu umowy leasingu, nie ma wpływu na wysokość opłat wynikających z zawartej umowy leasingu operacyjnego limitowanej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 47a powołanej ustawy. Limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, będzie dotyczył (ewentualnego) wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu, tj. w przypadku dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Natomiast wynikające z umowy leasingu operacyjnego opłaty, limitowane będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 47a ustawy o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, Wnioskodawcy będą przysługiwać dwa limity odnoszące się do kwoty 150 000 zł w odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 47a cyt. ustawy (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego.”

Co to oznacza w praktyce? Ano to, że w pierwszej kolejności warto będzie rozważyć wzięcie leasingu operacyjnego na przykładową połowę wartości samochodu wartego 300.000 PLN (150.000 PLN), a następnie drugą połowę po zakończeniu leasingu operacyjnego objąć kredytem (wtedy wartość początkowa środka trwałego po zakończeniu leasingu operacyjnego będzie równała się pozostałe 150.000 PLN. W tych okolicznościach wprowadzony przez ustawodawcę limit rozliczania w kosztach uzyskania przychodu samochodu osobowego do wartości 150.000 PLN wydaje się być tylko teoretyczny.

Opublikowano PIT | Otagowano

Dieta kosztem uzyskania przychodu Samozatrudnionego?

Coraz więcej Samozatrudnionych wykonuje swoje obowiązki nie tylko w siedzibie zleceniodawcy, czy własnym lokalu, ale i także na zlecenie swojego głównego klienta, poza granicami kraju, w ramach podróży służbowych. W przypadku pracowników, pracodawca w podobnych sytuacjach wypłaca stosowne diety. Jakkolwiek w przypadku Samozatrudnionych nie zawsze jest to regułą, tak nawet i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą skorzystać z dodatkowych podatkowych przywilejów związanych z podróżą służbową. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organów skarbowych (interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15.10.2019 r., sygn. 0115-KDIT2-3.4011.333.2019.3.AD), kosztem uzyskania przychodu Samozatrudnionego mogą być kwoty diet z tytułu zagranicznych podróży służbowych.

Przedmiotem wskazanej powyżej interpretacji indywidualnej była sytuacja Samozatrudnionego, który w ramach wykonywanego zlecenia był zobowiązany do nadzoru nad montażem podczas realizacji zadań inwestycyjnych prowadzonych przez zleceniodawcę na terenie Litwy. Aby sprostać wymogom wykonania zlecenia Samozatrudniony był zmuszony do przebywania na terenie Litwy w celu świadczenia tam swoich usług. Ze względu na spory dystans i związane z tym koszty pobyty Samozatrudnionego na Litwie trwał od 2 do 3 tygodni, po czym wracał on do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu podatkowego, w sytuacji w której podróże, jakie Samozatrudniony odbywał, były podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to do kosztów uzyskania przychodów tejże działalności mógł on zaliczyć diety z tytułu podróży z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której wykonuje działalność gospodarczą, tj. świadczy usługi w związku z zawartym kontraktem ze zleceniodawcą, w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach.

Praktyczny przykład

Robert jest architektem stale współpracującym jako Samozatrudniony z jedną z pracowni architektonicznych. Osiąga on stały dochód w wysokości 10.000 PLN netto, z czego podatek dochodowy wynosi 1900 PLN (19% do celów przykładu pomijamy składkę zdrowotną). Do obowiązków Roberta należy m.in. nadzór architektoniczny, w tym także na placu budowy. Celem realizacji zobowiązań umownych, Robert udał się w tygodniową podróż służbową na jedną z budów w Niemczech. Dieta za pobyt w Niemczech wynosi 49 EUR. Za 7 dni przysługiwało zatem  Robertowi 343 EUR diety. W sytuacji, w której ta dieta, chociażby przez nikogo nie zapłacona, zostałaby zaliczona do koszów uzyskania przychodów, jego dochód miesięczny wyniósłby nie 10.000 PLN netto, ale 8525 PLN (10.000 – 343 EUR  x 4,3 kurs). Tym samym podatek dochodowy w miesiącu podróży służbowej wyniósłby nie 1900 PLN, ale 1620 PLN (oszczędność podatkowa wynosi 280 PLN, bez faktycznego wydatku)

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Prywatny kredyt w firmowych kosztach?

Wielu Samozatrudnionych do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wykorzystuje swoją prywatną nieruchomość. Często ta nieruchomość została nabyta przed założeniem firmy ze środków finansowych pochodzących z kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Samozatrudnionego wspólnie z małżonkiem. Nie pozostawia przy tym wątpliwości większości osób prowadzących działalność gospodarczą, że koszty takiego kredytu (odsetki) mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, w której kredyt byłby kredytem firmowym zaciągniętym bezpośrednio przez Samozatrudnionego. Jednakże, zdaniem jednak fiskusa, istnieje także możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od takiego kredytu w sytuacji, gdy był on zaciągnięty i spłacany prywatnie z rachunku współmałżonka Samozatrudnionego. W zasadzie istotnym jest, aby taka nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej Samozatrudnionego.

Do takich konkluzji można dojść na podstawie analizy Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. ILPB1/4511-1-600/16-2/IM. W ocenie fiskusa, „przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytów przeznaczonych na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu. W sytuacji, gdy między małżonkami istnieje wspólność majątkowa, na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nie ma wpływu również to, z czyjego rachunku bankowego (męża czy żony) spłacane są odsetki. Warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodów odsetek od kredytu jest przede wszystkim istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powoływanej ustawy. Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ma więc faktyczne przeznaczenie kredytu.”

Praktyczny przykład

Mieczysława prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawniczych opodatkowaną na zasadach liniowych. Osiąga ona stały dochód w wysokości 10.000 PLN netto, z czego podatek dochodowy wynosi 1900 PLN (19% do celów przykładu pomijamy składkę zdrowotną obniżającą ten podatek). Do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wprowadziła środek trwały w postaci nieruchomości, na który zaciągnęła wspólnie z mężem Tadeuszem 30-letni kredyt hipoteczny (mieszkaniowy). Rata kredytu wynosi 3500 PLN, z czego 2000 PLN to rata odsetkowa. Mieczysława zaliczając ratę odsetkową do kosztów prowadzonej działalności obniża swoje zobowiązania podatkowe o 380 PLN (19% x 2000 odsetek). Referując do przykładu, łączne zobowiązanie podatkowe uległo obniżeniu do kwoty z kwoty 1900 PLN (przed odliczeniem odsetek od dochodu) do 1520 PLN (1900 – 380 = 1520).

Opublikowano PIT | Otagowano