Odliczenie 100% podatku VAT od leasingu, a zmiana przeznaczenia samochodu sluzbowego

Jednym z głównych kosztów prowadzonej przez Samozatrudnionego działalności gospodarczej jest samochód służbowy. Bardzo często taki samochód służbowy nie służy jednak wyłącznie działalności gospodarczej – Samozatrudniony użytkuje go także w sposób mieszany. Prawodawca w ustawie o VAT przewidział taką sytuację i stwierdził, że od nabycia takiego samochodu, opłat leasingowych, czy różnego rodzaju opłat eksploatacyjnych istnieje możliwość odliczenia tylko 50% podatku VAT. Samozatrudnieni nie ustają jednak w poszukiwaniu możliwości optymalizacyjnych w tym zakresie i  odliczenia 100% podatku VAT.

Jednym z takich przykładów jest interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z 21 maja 2018 r., sygn. 0112-KDIL4.4012.145.2018.1.JK. Podstawą wystąpienia z wnioskiem do organów podatkowych była sytuacja przedsiębiorcy, który planował wziąć w leasing operacyjny nowy samochód o masie poniżej 3,5 t i dokonując zgłoszenia na formularzu VAT-26 we właściwym urzędzie skarbowym przeznaczyć go wyłącznie do celów firmowych (co umożliwiałoby mu odliczanie 100% podatku VAT od opłat leasingowej – wstępnej, raty, czy też serwisu itd.). Co jednak istotne, Samozatrudniony planował wycofać auto z użytku wyłącznie firmowego i przeznaczyć go na użytek mieszany (po 3 miesiącach). Zdaniem Samozatrudnionego nie będzie miał on obowiązku dokonywać korekty odliczonego podatku VAT z opłat leasingowych, czy serwisowych w tym trzymiesięcznym okresie, w związku ze zmianą przeznaczenia samochodu (która to korekta podatku VAT nastąpiłaby bezsprzecznie gdyby samochód był nabyty jako środek trwały).

Organ podatkowy przyznał rację Samozatrudnionemu. Uznał, że w sytuacji, w której Samozatrudniony będzie pierwotnie wykorzystywał wyłącznie samochód w leasingu operacyjnym do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 86a ust. 4 ustawy i w związku z tym faktem odliczy pełną kwotę podatku naliczonego od kosztów leasingu typu wpłata wstępna, raty, serwis itd., a następnie zmieni przeznaczenie tego samochodu i pojazd ten będzie wykorzystywany do działalności „mieszanej”, to nie wystąpią wynikające z art. 90b ustawy przesłanki warunkujące obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego odliczonego za okresy rozliczeniowe przed zmianą przeznaczenia.

Powyższa interpretacja jest szczególnie korzystna dla tych Samozatrudnionych, którzy planują zapłatę dużej wstępnej opłaty leasingowej i zamierzają przez jakiś czas prowadzić pełną ewidencję przebiegu pojazdu. Należy jednak ze szczególną ostrożnością podchodzić do obowiązku korekty, w szczególności w kontekście przepisów art. 91 ustawy o VAT (który na tą chwilę wydaje się, że jednak nie dotyczy usług jakimi niewątpliwie są opłaty leasingowe, czy serwisowe).

Praktyczny przykład

Mieczysław prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług pośrednictwa w obrocie nieruchomości. Uzyskuje przychody opodatkowane VAT w wysokości 20.000 PLN netto miesięcznie (24.600 PLN brutto). W celu świadczenia swoich usług, Mieczysław zawarł umowę leasingu operacyjnego luksusowego samochodu o wartości 100.000 PLN netto (123.000 PLN brutto) z pierwszą opłatą leasingową na poziomie 40% (40.000 netto, 49.200 brutto). Samozatrudniony zgłosił do urzędu skarbowego pojazd na druku VAT-26. W momencie zgłoszenia leasingu operacyjnego do ewidencji, Mieczysław odliczył 100% podatku VAT (9.200 PLN), dzięki czemu przez 2 miesiące nie płacił podatku VAT z prowadzonej działalności gospodarczej (4600 VAT w pierwszym miesiącu i 4600 VAT w drugim miesiącu). W sytuacji, w której Mieczysław nie zgłosiłby leasingu operacyjnego do urzędu skarbowego, mógłby odliczyć tylko 50% podatku VAT (4.600 PLN, co przekładałoby się na 1 miesiąc bez płacenia podatku VAT zamiast 2 w sytuacji, gdy podstawą jego faktur była kwota 20.000 PLN netto). Po okresie trzech miesięcy Mieczysław zaprzestał prowadzenia ewidencji, wycofał pojazd i przeznaczył go na użytek mieszany. Nie będzie zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku VAT.

Opublikowano VAT | Otagowano

Podwojny limit 150 tys. dla aut sluzbowych wykorzystywanych przez Samozatrudnionego?

Przez długie lata Samozatrudnieni byli uprawnieni do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów całości opłat leasingowych za samochód osobowy. Było to o tyle dziwne, że w przypadku zakupu tego samego samochodu za gotówkę lub w kredycie, ustawa o PIT ograniczała wartość samochodu będącego amortyzowanym kosztem podatkowym do 20 tys. EUR. Te korzystna dla firm leasingowych zmiany zostały zniesione od 1 stycznia 2019 r. – ograniczono bowiem rozliczanie podatkowe samochodów osobowych do wartości 150 tys. PLN – bez względu na to, czy auto zostało objęte leasingiem, zakupione za gotówkę, czy kredyt. Takie były przynajmniej założenia ustawodawcy. Jak jednak pokazuje praktyka interpretacyjna organów podatkowych, wciąż wzięcie leasingu może być podatkowo korzystniejsze, od zakupu auta na kredytu lub za gotówkę.

Do takich bowiem konkluzji można dojść analizując interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28.11.2019 r. sygn. 0115-KDIT2-3.4011.412.2019.4.MK. We wniosku o interpretację, Samozatrudniony wskazał, że wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej samochód osobowy, na którego wartość składają się:

* opłata wstępna 47 140 zł 74 gr netto + 10 842 zł 37 gr podatek VAT;

* okresowe opłaty leasingowe (59 rat) 3 207 zł 07 gr netto + 737 zł 63 gr podatek VAT;

* opłata końcowa 23 570 zł 37 gr netto + 5 421 zł 19 gr podatek VAT.

W ocenie organu podatkowego do limitu 150 tys. PLN, wbrew pozorom i założeniom podatników, nie wliczają się wszystkie wskazane powyżej opłaty. W ocenie organu podatkowego należy liczyć odrębnie limit dla opłaty wstępnej i okresowych opłat leasingowych, a odrębnie dla opłaty końcowej:

Reasumując, zawarcie umowy leasingu operacyjnego w kwietniu 2019 r., której przedmiotem jest samochód osobowy o wartości powyżej 150.000 zł, skutkuje tym, że Wnioskodawca do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako suma opłaty wstępnej i rat miesięcznych wraz z podatkiem od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi – nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

(…)

W odniesieniu do kwestii tzw. wykupu przedmiotu leasingu, zgodzić należy się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że wykup przedmiotu leasingu jest podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu, a w związku z tym, limit 150 000 zł powinien on naliczyć osobno dla leasingu (czynsz inicjalny i raty miesięczne), osobno dla wykupu. Z tym jednak wskazaniem, że Wnioskodawcy nie przysługuje „podwójny” limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy mieć na uwadze, że kwota opłaty końcowej, dotycząca ewentualnego wykupu samochodu osobowego po zakończeniu umowy leasingu, nie ma wpływu na wysokość opłat wynikających z zawartej umowy leasingu operacyjnego limitowanej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 47a powołanej ustawy. Limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy, będzie dotyczył (ewentualnego) wykupu samochodu osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu, tj. w przypadku dokonywania późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Natomiast wynikające z umowy leasingu operacyjnego opłaty, limitowane będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 47a ustawy o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, Wnioskodawcy będą przysługiwać dwa limity odnoszące się do kwoty 150 000 zł w odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 47a cyt. ustawy (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego.”

Co to oznacza w praktyce? Ano to, że w pierwszej kolejności warto będzie rozważyć wzięcie leasingu operacyjnego na przykładową połowę wartości samochodu wartego 300.000 PLN (150.000 PLN), a następnie drugą połowę po zakończeniu leasingu operacyjnego objąć kredytem (wtedy wartość początkowa środka trwałego po zakończeniu leasingu operacyjnego będzie równała się pozostałe 150.000 PLN. W tych okolicznościach wprowadzony przez ustawodawcę limit rozliczania w kosztach uzyskania przychodu samochodu osobowego do wartości 150.000 PLN wydaje się być tylko teoretyczny.

Opublikowano PIT | Otagowano

Dieta kosztem uzyskania przychodu Samozatrudnionego?

Coraz więcej Samozatrudnionych wykonuje swoje obowiązki nie tylko w siedzibie zleceniodawcy, czy własnym lokalu, ale i także na zlecenie swojego głównego klienta, poza granicami kraju, w ramach podróży służbowych. W przypadku pracowników, pracodawca w podobnych sytuacjach wypłaca stosowne diety. Jakkolwiek w przypadku Samozatrudnionych nie zawsze jest to regułą, tak nawet i osoby prowadzące działalność gospodarczą mogą skorzystać z dodatkowych podatkowych przywilejów związanych z podróżą służbową. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organów skarbowych (interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15.10.2019 r., sygn. 0115-KDIT2-3.4011.333.2019.3.AD), kosztem uzyskania przychodu Samozatrudnionego mogą być kwoty diet z tytułu zagranicznych podróży służbowych.

Przedmiotem wskazanej powyżej interpretacji indywidualnej była sytuacja Samozatrudnionego, który w ramach wykonywanego zlecenia był zobowiązany do nadzoru nad montażem podczas realizacji zadań inwestycyjnych prowadzonych przez zleceniodawcę na terenie Litwy. Aby sprostać wymogom wykonania zlecenia Samozatrudniony był zmuszony do przebywania na terenie Litwy w celu świadczenia tam swoich usług. Ze względu na spory dystans i związane z tym koszty pobyty Samozatrudnionego na Litwie trwał od 2 do 3 tygodni, po czym wracał on do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu podatkowego, w sytuacji w której podróże, jakie Samozatrudniony odbywał, były podróżami służbowymi związanymi z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, to do kosztów uzyskania przychodów tejże działalności mógł on zaliczyć diety z tytułu podróży z miejsca zamieszkania do miejscowości, w której wykonuje działalność gospodarczą, tj. świadczy usługi w związku z zawartym kontraktem ze zleceniodawcą, w części nieprzekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach.

Praktyczny przykład

Robert jest architektem stale współpracującym jako Samozatrudniony z jedną z pracowni architektonicznych. Osiąga on stały dochód w wysokości 10.000 PLN netto, z czego podatek dochodowy wynosi 1900 PLN (19% do celów przykładu pomijamy składkę zdrowotną). Do obowiązków Roberta należy m.in. nadzór architektoniczny, w tym także na placu budowy. Celem realizacji zobowiązań umownych, Robert udał się w tygodniową podróż służbową na jedną z budów w Niemczech. Dieta za pobyt w Niemczech wynosi 49 EUR. Za 7 dni przysługiwało zatem  Robertowi 343 EUR diety. W sytuacji, w której ta dieta, chociażby przez nikogo nie zapłacona, zostałaby zaliczona do koszów uzyskania przychodów, jego dochód miesięczny wyniósłby nie 10.000 PLN netto, ale 8525 PLN (10.000 – 343 EUR  x 4,3 kurs). Tym samym podatek dochodowy w miesiącu podróży służbowej wyniósłby nie 1900 PLN, ale 1620 PLN (oszczędność podatkowa wynosi 280 PLN, bez faktycznego wydatku)

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Prywatny kredyt w firmowych kosztach?

Wielu Samozatrudnionych do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wykorzystuje swoją prywatną nieruchomość. Często ta nieruchomość została nabyta przed założeniem firmy ze środków finansowych pochodzących z kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Samozatrudnionego wspólnie z małżonkiem. Nie pozostawia przy tym wątpliwości większości osób prowadzących działalność gospodarczą, że koszty takiego kredytu (odsetki) mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, w której kredyt byłby kredytem firmowym zaciągniętym bezpośrednio przez Samozatrudnionego. Jednakże, zdaniem jednak fiskusa, istnieje także możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od takiego kredytu w sytuacji, gdy był on zaciągnięty i spłacany prywatnie z rachunku współmałżonka Samozatrudnionego. W zasadzie istotnym jest, aby taka nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej Samozatrudnionego.

Do takich konkluzji można dojść na podstawie analizy Interpretacji Indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. ILPB1/4511-1-600/16-2/IM. W ocenie fiskusa, „przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytów przeznaczonych na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu. W sytuacji, gdy między małżonkami istnieje wspólność majątkowa, na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nie ma wpływu również to, z czyjego rachunku bankowego (męża czy żony) spłacane są odsetki. Warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodów odsetek od kredytu jest przede wszystkim istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powoływanej ustawy. Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ma więc faktyczne przeznaczenie kredytu.”

Praktyczny przykład

Mieczysława prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług prawniczych opodatkowaną na zasadach liniowych. Osiąga ona stały dochód w wysokości 10.000 PLN netto, z czego podatek dochodowy wynosi 1900 PLN (19% do celów przykładu pomijamy składkę zdrowotną obniżającą ten podatek). Do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wprowadziła środek trwały w postaci nieruchomości, na który zaciągnęła wspólnie z mężem Tadeuszem 30-letni kredyt hipoteczny (mieszkaniowy). Rata kredytu wynosi 3500 PLN, z czego 2000 PLN to rata odsetkowa. Mieczysława zaliczając ratę odsetkową do kosztów prowadzonej działalności obniża swoje zobowiązania podatkowe o 380 PLN (19% x 2000 odsetek). Referując do przykładu, łączne zobowiązanie podatkowe uległo obniżeniu do kwoty z kwoty 1900 PLN (przed odliczeniem odsetek od dochodu) do 1520 PLN (1900 – 380 = 1520).

Opublikowano PIT | Otagowano

Nieopodatkowana sprzedaz auta wykupionego z leasingu?

Koszty uzyskania przychodu z tytułu używania samochodu w ramach leasingu operacyjnego są jednymi z najpopularniejszych kosztów ponoszonych przez Samozatrudnionego. Jakkolwiek podczas ich pokrywania, wpływają one na niższe opodatkowanie prowadzonej działalności gospodarczej, tak już późniejszym sam wykup auta z leasingu operacyjnego i jego sprzedaż mogą mocno wpłynąć na wyższy podatek płacony z prowadzonej działalności gospodarczej.

Organy podatkowe zdają się jednak potwierdzać, że istnieje możliwość sprzedaży samochodu wykupionego z leasingu operacyjnego wykorzystywanego przez Samozatrudnionego w prowadzonej przez siebie firmie bez podatku PIT. Do takich bowiem konkluzji można dojść analizując interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 03.07.2019 r. sygn. 0115-KDIT2-3.4011.259.2019.1.JG. W przedmiotowej interpretacji, prowadzący działalność gospodarczą informatyk, po okresie używania samochodu w ramach leasingu operacyjnego, zamierzał auto wykupić, przeznaczyć na cele prywatne, a następnie po 6 miesiącach sprzedać. Poniesiona tytułem wykupu opłata nie miała zostać zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodów, ani nie miał zostać odliczony od niej podatek naliczony VAT. Samochód nie miał już być nigdy więcej używany w ramach działalności gospodarczej.

W ocenie podatnika, która znalazła aprobatę organu podatkowego, w sytuacji, w której wykupiony po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego samochód nie miał stanowić składnika majątku firmy, to przychód uzyskany ze sprzedaży tego samochodu nie powinien stanowić przychodu z działalności gospodarczej. Tym samym sprzedaż samochodu powinna była być kwalifikowana do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o PIT – czyli do odpłatnego zbycia rzeczy. W takiej sytuacji przychód nie powstawałby, jeżeli zbycie rzeczy będzie miałoby miejsce po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło jej nabycie (wykup z leasingu). Natomiast w przypadku sprzedaży przedmiotowego samochodu przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiłoby jego nabycie (wykup z leasingu) powstałby obowiązek podatkowy na podstawie ww. przepisu.

Praktyczny przykład

Leszek korzystał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zwolnionej z VAT z samochodu osobowego marki Toyota Avensis na zasadach leasingu operacyjnego. Po zakończeniu leasingu operacyjnego, Leszek zastanawiał się, czy samochód zaliczyć do majątku firmy, czy przeznaczyć na cele osobiste i wziąć nowy samochód w leasing. Leszek postanowił przeznaczyć samochód na cele osobiste. Po roku Leszek sprzedał samochód. Sprzedaż samochodu nie podlegała opodatkowaniu PIT. W sytuacji, w której Leszek włączyłby samochód po okresie leasingu operacyjnego do środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, a następnie dokonał jego sprzedaży po roku, musiałby zapłacić podatek dochodowy na takich samych zasadach jak w przypadku pozostałych dochodów z działalności gospodarczej (przy wartości auta w wysokości 60.000 i opodatkowaniu na zasadach podatku liniowego, podatek PIT wyniósłby 60.000 x 19% = 11.400 PLN)

Opublikowano PIT, Samozatrudnienie | Otagowano , | Dodaj komentarz