Wydatki na najem w całości w kosztach uzyskania przychodów Samozatrudnionego?

Dotychczas organy podatkowe przykładały ogromną wagę do ograniczania prawa Samozatrudnionych do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wydatków, które mogłyby się wiązać z „celami osobistymi”, bezpośrednio niezwiązanymi z działalnością gospodarczą. Dość powiedzieć o licznych kontrowersjach związanych z możliwością zaliczania wydatków na studia podyplomowe, czy naukę języków obcych. Z tego też powodu żadnemu Samozatrudnionemu nie przychodziło nawet do głowy zaliczać wydatków na najem mieszkania, w którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Może się to jednak niedługo zmienić.

W dniu 4 marca 2016 r. bardzo ciekawą interpretację indywidualną w zakresie możliwości zaliczenia wydatków z tytułu najmu mieszkania wydał Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (sygn. IPTPB1/4511-830/15-4/RK). Stanowiskiem Ministra Finansów w zakresie możliwości zaliczenia wydatków na najem mieszkania zainteresował się Samozatrudniony prowadzący działalność gospodarczą w zakresie specjalistycznych usług projektowych. Miejsce zamieszkania Samozatrudnionego oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej było tożsame z miejscem jego zameldowania – miejscowością rodzinną, w której ma centrum interesów osobistych i powiązań rodzinnych. Samozatrudniony zawarł jednak kontrakt w ramach działalności gospodarczej z firmą znajdują się poza jego miejscem zamieszkania. Była to jedyna umowa Samozatrudnionego. Zgodnie z umową, Samozatrudniony miał obowiązek wykonywać usługi z zakresu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej jedynie w głównym biurze swojego kontrahenta – od późnych godzin porannych do późnych godzin wieczornych. Z tego też powodu, Samozatrudniony postanowił zapewnić sobie miejsce spania w pobliżu siedziby kontrahenta – dojazd z miejsca swojego zamieszkania nie był możliwy i ekonomicznie uzasadniony na tak dużą odległość. W tym celu, Samozatrudniony zawarł umowę najmu mieszkania w pobliżu miejsca wykonywania przez niego kontraktu, które to mieszkanie służy Samozatrudnionemu jako miejsce noclegowe w dniach roboczych. Weekendy, Samozatrudniony wciąż ma zamiar spędzać w miejscowości rodzinnej, gdzie znajduje się jego centrum interesów osobistych.

Samozatrudniony stwierdził, że wydatki na najem mieszkania w pobliżu miejsca wykonywania kontraktu, są związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą – są to bowiem wydatki spowodowane wyłącznie organizacją świadczonych usług i nie są wydatkami na cele osobiste.

Dyrektor Izby Skarbowej, zgodził się ze stanowiskiem Samozatrudnionego i stwierdził, że wydatki na wynajem mieszkania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej znajdują zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zatem wydatki z tego tytułu spełniają kryterium celowości, o którym mowa w tym przepisie, to mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Należy oczywiście z dużą ostrożnością podchodzić do stanowiska wydanego w indywidualnej sprawie. Wypadałoby również zauważyć, że stanowisko wyrażone przez fiskusa nie dotyczy każdego stosunku najmu – jeżeli miejsce zamieszkania Samozatrudnionego jest tożsame z miejscem wykonywania kontraktu, wydatków na najem nie można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże, w przypadku znalezienia się w podobnym stanie faktycznym o którym mowa w powyższej interpretacji, nic nie stoi na przeszkodzie przygotowania wniosku o interpretację indywidualną w swojej własnej sprawie.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Zmiany na blogu

Swoją przygodę z prowadzeniem bloga rozpocząłem dobrze ponad 3 lata temu – pierwszy post pojawił się 10 czerwca 2013 r. Przez cały ten czas współtworzyłem szereg postów na istotne, w mojej ocenie, problemy związane z wątpliwościami jakie niosą za sobą rozliczenia podatkowe oraz składkowe.

Nadal zamierzam prowadzić bloga oraz przygotowywać posty w przyjętym przez siebie kierunku. Przede wszystkim staram się, aby poprzez analizę wydawanych wyroków i interpretacji podatkowych, czytelnicy mogli znaleźć odpowiedź jak prawidłowo rozliczać się z prowadzonej działalności gospodarczej.

Niemniej, w związku z upływem czasu, znacznemu odświeżeniu postanowiłem poddać szatę graficzną oraz układ stałych stron i artykułów. Mając na uwadze ten „nowy początek”, dla wszystkich obecnych i przyszłych czytelników bloga udostępniłem przykładowo wypełnione dokumenty założycielskie oraz rozliczeniowe jednoosobowej działalności gospodarczej  oparte o prosty i jednolity stan faktyczny. Mam nadzieję, że zamieszczone przeze mnie dokumenty pomogą początkującemu Samozatrudnionemu założenie oraz rozliczenie prowadzonej działalności gospodarczej. Dokumenty celowo zostały wypełnione pismem odręcznym, tak aby każdy, nawet bez znacznie ułatwiającego prowadzenie podatkowych rozliczeń oprogramowania, mógł samodzielnie wypełnić i złożyć w organach podatkowych i rentowych właściwie dokumenty.

Wciąż jednak należy pamiętać, że każdy przypadek Samozatrudnionego może być zgoła odmienny od typowego i w określonych okolicznościach faktycznych sposób wypełnienia dokumentów może być inny. Tym niemniej zapraszam do analizy artykułów zawartych w zakładkach „Zaczynamy” oraz „Rozliczamy” w menu na górze ekranu, jak i dokumentów udostępnionych na dysku w poniższym linku

W każdym przypadku, w którym Samozatrudniony stwierdzi, że czas poświęcony na prowadzenie księgowości mógłby wykorzystać w inny sposób lub potrzebuje się upewnić, czy prawidłowo wypełnia wszystkie obowiązki fiskalne, zapraszam do kontaktu pod adresem e-mail blog.samozatrudnienie@gmail.com

Opublikowano Ograniczenia, PIT, Samozatrudnienie, VAT, Założenie firmy, ZUS | Otagowano , , , , , | Dodaj komentarz

Urlop chorobowy, a prawo do odliczenia VAT

Zdarzają się w życiu Samozatrudnionego takie sytuacje, w których z obiektywnych przyczyn nie może prowadzić działalności gospodarczej. Niewątpliwie, takim okresem jest przebywanie Samozatrudnionej na zwolnieniu chorobowym ze względu na ciąże. Pomimo niemożności aktywnego świadczenia pracy, Samozatrudniony wciąż ponosi określone stałe wydatki – takie jak np. raty leasingowe od samochodu służbowego.

Czy podatek VAT z takich rat leasingowych może podlegać odliczeniu / zwrotowi z urzędu skarbowego?

Wydaje się, że tak – przynajmniej takie stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 3.11.2015 r., sygn. IPPP1/4512-876/15-4/EK. Organ podatkowy wprost wskazał, że przebywanie osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą na zwolnieniu i tym samym nie prowadzenie działalności gospodarczej w sposób „aktywny” nie pozbawia Samozatrudnionego prawa do odliczenia podatku VAT. Zgodnie bowiem z ustawą o VAT, rozliczenie podatku naliczonego uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem istotne jest aby po okresie zwolnienia lekarskiego doszło do „wznowienia” działalności gospodarczej, w ramach której wykonywane będą czynności opodatkowane podatkiem VAT. Dyrektor Izby Skarbowej jednocześnie zauważył, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty – za podatnika VAT może być również uważany podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet taki, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży w danym okresie.

Praktyczny przykład

Magda jest Samozatrudnionym prawnikiem świadczącym usługi jednej z krajowych kancelarii na kwotę 5000 PLN plus VAT (23% – 1150 PLN). Do wykonywania usług w ramach działalności gospodarczej, Magda wykorzystuje, w sposób mieszany, samochód osobowy marki Toyota Yaris, z którego miesięczna rata leasingu wynosi 1.000 PLN plus VAT (23% – 230 PLN). Magda zachodzi w ciążę i przestaje generować przychód w ramach działalności gospodarczej. Na Magdzie wciąż jednak ciążą raty leasingowe, które skrupulatnie opłaca. Magda jest uprawniona do zwrotu z Urzędu Skarbowego połowy kwoty podatku VAT z tytułu miesięcznych rat leasingowych (115 PLN).

Opublikowano VAT | Otagowano | Dodaj komentarz

Optymalizacja podatkowa na znaku towarowym?

Dzisiejszy wpis wprawdzie nie jest poświęcony typowym problemom lub wątpliwością trapiących Samozatrudnionych, niemniej może stanowić cenne źródło informacji, pokazując pewne mechanizmy, które pozwalają osobą prowadzącym działalność gospodarczą i posiadającym znak towarowy na oszczędności podatkowe.

Własności niematerialne i prawne zaczynają odgrywać coraz ważniejszą rolę w życiu gospodarczym. Nie ulega wątpliwości, że znaki towarowe, które wyróżniają jedną firmę od drugiej, mają określoną wartość rynkową – możliwość posługiwania się znanym i cenionym znakiem towarowym może dać wymierne korzyści finansowe i spowodować wzrost sprzedawanych towarów lub usług. Rzecz w tym, że wytworzone we własnym zakresie, w toku działania firmy znaki towarowe nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, czy to jednorazowo, czy w postaci odpisów amortyzacyjnych. Podatkowej amortyzacji podlegają jednak nabyte prawa majątkowe (w tym też znaki towarowe).

Z podatkową amortyzacją znaku towarowego i uzyskiwaniem tym samym korzyści fiskalnych zdają sobie radzić osoby prowadzące działalność gospodarczą. Jeden ze sposobów na podatkową amortyzację znaku towarowego mieści się w treści interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, z dnia 27.11.2015 r., sygn. IBPB-2-1/4515-135/15/MK. Właściciel firmy przekazał znak towarowy żonie w ramach darowizny. Małżonka wniosła przedmiotowy znak do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i rozpoczęła jego amortyzację (na co pozwala m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, w interpretacji indywidualnej z dnia 6.05.2014 r., sygn. ILPB1/415-201/14-4/AP. Następnie zamierza udzielić licencji na przedmiotowy znak firmie męża. Opłata za korzystanie ze znaku powinna być kosztem uzyskania przychodów w firmie małżonka. Żona wprawdzie uzyskuje przychód z tytułu uzyskiwania od męża opłat licencyjnych za korzystanie ze znaku, niemniej przychód z tego tytułu będzie pomniejszony o koszty uzyskania przychodu w postaci miesięcznych odpisów amortyzacyjnych. Dopiero od różnicy pomiędzy uzyskanymi przychodami, a odpisami amortyzacyjnymi, firma żony uzyska dochód podlegający opodatkowaniu.

Przy optymalizacji podatku dochodowego na znakach towarów należy jednak pamiętać o szeregu aspektów związanych z samą rejestracją znaku, rynkowością transakcji, czy cenami transferowymi. Być może koszty całej optymalizacji przerosną korzyści podatkowe z wykorzystania znaku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Praktyczny przykład

Edward prowadzi firmę rodzinną – cukiernię z ponad stuletnią tradycją. Znak towarowy jakim posługuje się Edward we własnej firmie rodzinnej jest szeroko rozpoznawany w okolicy. Wartość rynkowa znaku towarowego firmy Edwarda wyceniona jest na 600.000 PLN. Edward nie może amortyzować znaku towarowego. Postanawia zatem podarować go żonie Irenie. Żona Irena wprowadza znak do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej i rozpoczyna jego amortyzację (minimalny okres amortyzacji to 60 miesięcy). Miesięczny odpis amortyzacyjny znaku towarowego to 10.000 PLN. Żona Irena postanawia w tej samej kwocie udzielić licencji na korzystanie ze znaku towarowego firmie Edwarda. Edward uiszczając opłatę licencyjną od znaku towarowego ma koszt podatkowy w wysokości 10.000 PLN (19% podatku daje oszczędność miesięczną w wysokości 1.900 PLN). Przychód jaki uzyskuje żona Irena z tytułu udzielenia licencji (10.000 PLN) jest w tej samej wysokości co miesięczny odpis amortyzacyjny. Podatek VAT w tej transakcji „dla rodziny” jest neutralny.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Samozatrudniony menadzer

Samozatrudnieni zdają sobie doskonale sprawę z tego, że w ramach działalności gospodarczej nie mogą wykonywać usług związanych z zarządzaniem oraz kierowaniem przedsiębiorstwem. Te są bowiem zarezerwowane do tzw. działalności wykonywanej osobiście i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych – 18% podatkiem PIT do 85.528 PLN oraz 32% powyżej tej kwoty. W przypadku świadczenia usług zarządzania, podatek PIT w formie zaliczek odprowadza płatnik – zleceniodawca, czyli podmiot, którym menadżer zarządza.

Powyższe, niekorzystne dla menadżerów przepisy zdają się nie mieć zastosowania do wszystkich czynności jakie statystyczny menadżer może wykonywać na rzecz zarządzanego przez siebie podmiotu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organów podatkowych, potwierdzonym m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, z dnia 13.11.2015 r., sygn. IPTPB3/4511-44/15-6/KJ, menadżer, który na podstawie umowy cywilnoprawnej wykonuje czynności zarządcze, może jednocześnie świadczyć na rzecz tego samego podmiotu usługi doradczo-marketingowe w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej i odprowadzać z tytułu zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% (podatek liniowy).

Podsumowując, celem korzystnego rozliczenia uzyskiwanych dochodów, menadżerowie mogą zastanowić się nad odpowiednim, umownym rozgraniczeniem świadczonych na rzecz zarządzanego podmiotu usług: na te związane z zarządzaniem (w ramach cywilnoprawnego kontraktu menadżerskiego) oraz pozostałe usługi, najczęściej doradcze, wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Korzyści podatkowe z takiego podziału obowiązków mogą być znaczne.

Praktyczny przykład

Przemysław jest członkiem zarządu dużej spółki farmaceutycznej. Z zarządzanym przedsiębiorstwem ma zawarty kontrakt menadżerski na 50.000 PLN brutto miesięcznie (koszty pracodawcy: 53.750 PLN, netto: 32.880 PLN). Przemysław zastanawia się nad założeniem działalności gospodarczej. W ramach tej działalności świadczyłby na rzecz zarządzanej spółki dodatkowo czynności doradcze (prawne i finansowe). Przemysław zamierza zmniejszyć kontrakt menadżerski do 20.000 PLN brutto miesięcznie (koszt pracodawcy: 22.500 PLN brutto, netto: 13.343 PLN) oraz jednocześnie wystawiać fakturę na kwotę 31.250 PLN (netto: 25.312,50 PLN). Na takim samym koszcie pracy, Przemysław uzyska zysk netto wyższy o 5775 PLN, tj. dodatkowe około 18% uzyskanych dotychczas dochodów (25.312,50 + 13.343 PLN –  32.880 PLN).

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz