Samozatrudniony menadzer

Samozatrudnieni zdają sobie doskonale sprawę z tego, że w ramach działalności gospodarczej nie mogą wykonywać usług związanych z zarządzaniem oraz kierowaniem przedsiębiorstwem. Te są bowiem zarezerwowane do tzw. działalności wykonywanej osobiście i podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych – 18% podatkiem PIT do 85.528 PLN oraz 32% powyżej tej kwoty. W przypadku świadczenia usług zarządzania, podatek PIT w formie zaliczek odprowadza płatnik – zleceniodawca, czyli podmiot, którym menadżer zarządza.

Powyższe, niekorzystne dla menadżerów przepisy zdają się nie mieć zastosowania do wszystkich czynności jakie statystyczny menadżer może wykonywać na rzecz zarządzanego przez siebie podmiotu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organów podatkowych, potwierdzonym m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, z dnia 13.11.2015 r., sygn. IPTPB3/4511-44/15-6/KJ, menadżer, który na podstawie umowy cywilnoprawnej wykonuje czynności zarządcze, może jednocześnie świadczyć na rzecz tego samego podmiotu usługi doradczo-marketingowe w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej i odprowadzać z tytułu zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% (podatek liniowy).

Podsumowując, celem korzystnego rozliczenia uzyskiwanych dochodów, menadżerowie mogą zastanowić się nad odpowiednim, umownym rozgraniczeniem świadczonych na rzecz zarządzanego podmiotu usług: na te związane z zarządzaniem (w ramach cywilnoprawnego kontraktu menadżerskiego) oraz pozostałe usługi, najczęściej doradcze, wykonywane w ramach działalności gospodarczej. Korzyści podatkowe z takiego podziału obowiązków mogą być znaczne.

Praktyczny przykład

Przemysław jest członkiem zarządu dużej spółki farmaceutycznej. Z zarządzanym przedsiębiorstwem ma zawarty kontrakt menadżerski na 50.000 PLN brutto miesięcznie (koszty pracodawcy: 53.750 PLN, netto: 32.880 PLN). Przemysław zastanawia się nad założeniem działalności gospodarczej. W ramach tej działalności świadczyłby na rzecz zarządzanej spółki dodatkowo czynności doradcze (prawne i finansowe). Przemysław zamierza zmniejszyć kontrakt menadżerski do 20.000 PLN brutto miesięcznie (koszt pracodawcy: 22.500 PLN brutto, netto: 13.343 PLN) oraz jednocześnie wystawiać fakturę na kwotę 31.250 PLN (netto: 25.312,50 PLN). Na takim samym koszcie pracy, Przemysław uzyska zysk netto wyższy o 5775 PLN, tj. dodatkowe około 18% uzyskanych dotychczas dochodów (25.312,50 + 13.343 PLN –  32.880 PLN).

Opodatkowanie podatkiem liniowym, a swiadczenie uslug dla bylego lub obecnego pracodawcy

Generalnie opodatkowaniem podatkiem liniowym (19%) przeznaczone jest dla Samozatrudnionych, którzy nie świadczą usług dla obecnych i byłych pracodawców. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi jednak do wniosku, że obostrzeniem objęte są jedynie te same usługi, które wcześniej lub obecnie przedsiębiorca wykonuje u swojego pracodawcy na podstawie stosunku pracy. Do takiego wniosku można także dojść analizując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. I SA/Łd 1490/12 .

Przedmiotem postępowania sądowo-administracyjnego była sytuacja ordynatora Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii jednocześnie zatrudnionego na umowę o pracę i świadczącego usługi lekarskie w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie z zakresem czynności do zadań Ordynatora należało kierowanie pracą powierzonego oddziału szpitalnego, nadzorowanie działalności fachowej podległego personelu, właściwa obsada personelu fachowego, prowadzenie szkoleń i doszkalanie personelu, nadzór nad przebiegiem specjalizacji lekarzy, nadzór nad gospodarką lekami i ewidencją środków medycznych, kontrola i podpisywanie receptariuszy, nadzór nad dokumentacją statystyczną. Z drugiej strony, lekarz-ordynator świadczył na rzecz tego samego szpitala usługi  w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Przedmiotem tej umowy było: czynne uczestnictwo w procesie leczenia i diagnostyki chorego, uczestniczenie w pobraniu komórek, tkanek i narządów od dawcy u którego stwierdzono śmierć mózgu lub zgon, w czynnościach związanych z pobieraniem szpiku i komórek krwiotwórczych krwi obwodowej, sprawowanie fachowej opieki nad pacjentami, zapoznawanie się na bieżąco z informacjami dotyczącymi stanu zdrowia pacjentów, dbałość o dobrą jakość usług medycznych, rzetelne prowadzenie dokumentacji medycznej, zgodne z przepisami przechowywanie środków odurzających, przestrzeganie tajemnicy danych osobowych, przestrzeganie wewnętrznych aktów normatywnych, przestrzeganie tajemnicy służbowej i zawodowej, informowanie przełożonego o wszelkich ważniejszych wydarzeniach, współpraca z bezpośrednim przełożonym.

W ocenie lekarza, powinien on mieć możliwość opodatkowania uzyskanych dochodów w ramach działalności gospodarczej podatkiem liniowym, pomimo świadczenia usług na rzecz obecnego pracodawcy. W ramach stosunku pracy lekarz wykonywał bowiem obowiązki Ordynatora Oddziału obejmujące zarządzanie, kierowanie i nadzorowanie pracy powierzonego oddziału szpitalnego oraz ponosił całkowitą odpowiedzialność za leczenie chorych na oddziale. Natomiast w ramach prywatnej praktyki lekarskiej świadczył bezpośrednią, czynną obsługę medyczną, diagnostykę i opiekę nad pacjentami oraz uczestniczy w pobieraniu komórek, tkanek, narządów. Czynności więc, które lekarz wykonywał w ramach działalności gospodarczej nie odpowiadały czynnościom wykonywanym w ramach stosunku pracy.

Pomimo sprzeciwu Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, z lekarzem zgodził się WSA w Łodzi.

Jakkolwiek, stanowisko reprezentowane przez ten skład orzekający wydaje się potwierdzać korzystne przepisy dla podatników, tak w przypadku świadczenia usług w raz z jednoczesnym zatrudnienia w tym samym podmiocie należy z dużą ostrożnością podchodzić do opodatkowania wykonywanych w ramach dwóch odrębnych stosunków prawnych obowiązków. W potwierdzeniu przyjętych założeń w zakresie opodatkowania może sporządzenie odpowiedniej umowy o świadczenie usług, umowy o pracę oraz w ostateczności złożenie wniosku o wydanie wiążącej interpretacji indywidualnej.

Praktyczny przykład

Beata jest dyrektorem w spółce informatycznej zatrudnionym na kontrakcie menadżerskim. Wynagrodzenie w ramach kontraktu menadżerskiego wynosi 15.000 PLN brutto (średnioroczne netto w skali miesiąca to 10.135 PLN, zaś koszt zleceniodawcy to 17.300 PLN). Jednocześnie, Beata świadczy na rzecz swojego pracodawcy usługi marketingowe i usługi doradcze w ramach własnej działalności gospodarczej za kwotę miesięcznie 17.000 PLN. Beata wybrała opodatkowanie podatkiem liniowym. Z uwagi na oskładkowanie kontraktu menadżerskiego, Beata ze świadczonych usług w ramach własnej firmy potrąca jedynie 19% podatek dochodowy – nie jest ona zobowiązana do opłacania ZUS jak przedsiębiorca (posiada bowiem inny tytuł do ubezpieczenia). Beata w ramach działalności gospodarczej uzyskuje 13.770 PLN, tj. około 3.635 PLN miesięcznie więcej niż w ramach umowy o zarządzanie (przy tożsamym obciążeniu spółki informatycznej)

Wynagrodzenie dla malzonka kosztem uzyskania przychodu?

Przedmiotem wielu pytań i wątpliwości Samozatrudnionych jest rozliczanie w kosztach podatkowych prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wynagrodzeń wypłacanych członkom rodziny. Niepokój przedsiębiorców budzą zapisy art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o PIT, zgodnie z którymi wydatkami, które nie są uważane za koszty uzyskania przychodów są wartość pracy podatnika, małżonka i małoletnich dzieci. Okazuje się jednak, że w określonych sytuacjach organy podatkowe godzą się na zaliczanie do kosztów podatkowych kwot wypłacanych np. małżonkowi.

W jednej z interpretacji indywidualnych wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygn. IBPB-1-1/4511-464/15/ESZ z dnia 12 października 2015 r) rozpatrywano sytuację małżonków, w której mąż prowadzi jako osoba fizyczna działalność gospodarczą, zaś żona jest artystką i wykonuje m.in. na zlecenie męża profesjonalne zdjęcia służące mężowi do osiągania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej (produkcja lamp). Wykonywane przez małżonkę zdjęcia oraz wzory graficzne, stanowią przedmiot prawa autorskiego.

W ocenie organu podatkowego, wydatki jakie ponosi małżonek na nabycie od swojej małżonki praw autorskich do wykorzystania zdjęć oraz wzorów graficznych, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem należytego ich udokumentowania. Wykonanie przez małżonkę zdjęć oraz wzorów graficznych stanowiących przedmiot prawa autorskiego nie będzie stanowiło pracy własnej jednego małżonka na rzecz drugiego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają ograniczenia w zakresie możliwości zawierania transakcji między małżonkami.

Na marginesie należy zauważyć, że aby skorzystać z możliwości rozliczania w kosztach Samozatrudnionego pracy małżonka, praca ta powinna być faktycznie wykonana, stanowić przedmiot prawa autorskiego oraz zostać określona w wysokości rynkowej.

Praktyczny przykład

Mąż Jan jest samozatrudnionym autorem (opodatkowanym podatkiem liniowym) krótkich filmów reklamowych przygotowanych na rzecz klientów agencji marketingowej. Nieprowadząca działalności gospodarczej żona Anna jest kompozytorem muzyki do filmów męża. Jan otrzymuje z agencji marketingowej wynagrodzenie w wysokości 15.000 złotych netto za film. Muzykę w filmie komponuje żona – wartość rynkowa prawa autorskiego do muzyki wynosi 3.000 złotych. Jan uwzględnia w kosztach podatkowych nabycie prawa autorskiego od żony i opodatkowuje się podatkiem liniowym od 12.000 złotych (15.000 – 3.000 złotych). Podatek do zapłacenia przez męża wynosi 2280 złotych. Żona płaci podatek z tytułu przeniesienia praw autorskich z 50% ryczałtowymi kosztami uzyskania przychodu w wysokości 270 złotych [(3.000 – 1.500) x 18%]. Łączne obciążenie małżonków wyniosło 2.550 PIT. W sytuacji, w której nie doszłoby do przeniesienia praw autorskich do muzyki, podatek zapłacony przez Jana wynosiłby 2.850 złotych (15.000 x 19%)

Zakup roweru, a odliczenie VAT

Nierzadko zdarza się, że Samozatrudnieni wykorzystują różnego rodzaju środki transportu celem dojazdu do swoich klientów. Do najczęściej wykorzystywanych można niewątpliwie zaliczyć samochód firmowy, taxi, czy transport środki transportu kolejowego lub lotniczego (w przypadku dalszych podróży służbowych). Niemniej, do jednych z bardziej niekonwencjonalnych środków lokomocji służących Samozatrudnionemu w działalności gospodarczej  można niewątpliwie zaliczyć rower. Okazuje się, że pomimo restrykcyjnej na ogół linii organów podatkowych, zdarza się, że te pozwalają na odliczenie podatku VAT od nabycia roweru wykorzystywanego w działalności gospodarczej.

Do powyższego wniosku można dojść po analizie interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 08.09.2015 r., sygn. ITPP1/4512-661/15/IK. Wnioskodawcą byłą osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w zakresie budownictwa oraz wywozu odpadów., która współpracowała z dwiema firmami oddalonymi od siebie o 2 i 4 km. W celu szybkiego przemieszczania się pomiędzy firmami, podatniczka postanowiła nabyć rower i odliczyć z od wystawionej przez sklep faktury podatek VAT.

Co może budzić u niektórych osób kontrowersje, niemniej zgodnie z oczekiwaniami wnioskodawczyni, organ podatkowy zgodził się na możliwość odliczenia podatku VAT. Stwierdził bowiem, o ile zakupiony rower będzie wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i będzie służyć sprzedaży opodatkowanej, będzie (…) przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy (red. O VAT).

Naturalnie wykorzystanie roweru na cele prywatne, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą i udowodnienie tego faktu przez organy podatkowe, może pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku VAT.

Praktyczny przykład

Marta jest Samozatrudnionym prawnikiem w jednej z dużych kancelarii prawnych. Wystawia fakturę na 6000 złotych plus VAT (w wysokości 23% – 1380 złotych). Generalnie Marta nie nabywa towarów i usług, z których może odliczać podatek VAT – toteż na ogół całe 1380 złotych podlegają miesięcznie wpłacie do urzędu skarbowego. W maju 2016 r. Marta postanowiła nabyć do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej rower za kwotę netto 2000 złotych plus VAT (23% – 460 złotych). Marta będzie wykorzystywała rower wyłącznie na trasie pomiędzy siedzibą swojej firmy, a siedzibą swojego klienta (kancelarią). W rozliczeniu VAT-7 za maj, Marta zamiast 1380 złotych wpłaci do urzędu skarbowego kwotę 920 złotych (1380 – 460 zł VAT za rower).

Trener, a dzialalnosc gospodarcza

Jedną z głównych zasad prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce jest możliwość wykonywania w jej ramach wszystkich czynności, za wyjątkiem tych, które są zabronione prawem. Pomimo powszechnej zasady wolności gospodarczej, organy podatkowe przez długi czas odmawiały trenerom prawa do rozliczania uzyskiwanych dochodów we własnej firmie.

Fiskus stał bowiem na stanowisku, że skoro działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, to działalności tej (w sposób zorganizowany oraz we własnym imieniu i na własny rachunek) nie prowadzi trener, ale klub sportowy, z którym ten podpisuje umowę. Ponadto, organy podatkowe zwracały również uwagę na osobisty charakter czynności wykonywanych przez trenera sportowego w ramach umowy zawartej z klubem. W ocenie organów, przychód z tego tytułu może uzyskać jedynie konkretna osoba z uwagi na swoje zdolności czy umiejętności. Ta właśnie okoliczność miała odróżniać w istotny sposób przychody z działalności wykonywanej osobiście od przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca może bowiem powierzyć wykonywanie świadczeń pracownikowi lub zlecić podwykonawcy. Trener czynności mu przynależne musi wykonać sam.

Spór pomiędzy trenerami, a organami podatkowymi miał istotne znaczenie z punktu widzenia rozliczania uzyskiwanych dochodów. Działalność wykonywana osobiście opodatkowana jest bowiem na zasadach ogólnych 18/32% i nie można skorzystać w jej ramach z podatku liniowego. Ponadto zastosowanie znajdują także ryczałtowe koszty uzyskania przychodów.

Na pomoc samozatrudnionym trenerom przyszła judykatura. W wyroku NSA z dnia 1.09.2015 r., sygn. II FSK 1204/13 wprost stwierdzono, że przychody z działalności trenerskiej podobnie jak przychody z uprawiania sportu (uchwała NSA z dnia 22.06.2015 r. sygn. II FPS 1/15) wymienione w art. 13 pkt 2 ustawy o PIT mogą być wykonywane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Istotne jest tylko, aby zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 5b ust. 1 ustawy o PIT:

  • odpowiedzialność gospodarczą wobec osób trzecich za rezultat wykonywanej działalności trenerskich, ponosi on sam
  • działalność trenerska nie jest wykonywana pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez klub sportowy
  • trener ponosi ryzyko gospodarcze w związku z prowadzoną działalnością.

Praktyczny przykład

Janusz jest trenerem w jednym z klubów piłkarskich. Zgodnie z dotychczasową praktyką organów podatkowych, Janusz był zatrudniony na kontrakcie, z którego klub wpłacał zaliczki na podatek dochodowy i odprowadzał składki ZUS. Janusz miał pensje brutto wynoszącą 20.000 złotych (15.000 złotych netto do wypłaty, 24.000 złotych kosztów pracy). Po uzyskaniu informacji o możliwości założenia własnej firmy i świadczenia usług trenerskich, Janusz przeszedł na samozatrudnienie. Janusz wystawia fakturę na 24.000 złotych plus VAT – po opłaceniu podatków i składek, Januszowi pozostaje 18.800 złotych miesięcznie (ponad 3800 złotych więcej niż w ramach poprzedniej umowy). Pomimo wzrostu wynagrodzenia, klub ponosi takie same koszty pracy jak w przypadku zatrudnienia Janusza na kontrakcie.

Podatnik VAT nieprowadzacy działalnosci gospodarczej, a rozliczenie najmu ryczaltem 8,5%

Niniejszy wpis jest wyjątkowo przeznaczony dla osób, które nie są Samozatrudnionymi. Niemniej dotyczy on wciąż osób fizycznych, które dysponując nadmiarem środków finansowych, zamierzają bez rejestrowania działalności gospodarczej zainwestować w nabycie i późniejszy najem lokali usługowych i uzyskiwane w ten sposób dochody rozliczać 8,5% podatkiem dochodowym.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w interpretacji indywidualnej z dnia 21.08.2015 r., sygn. IBPB-2-2/4511-196/15/MZM dotyczącej prawa do rozliczenia najmu nieruchomości ryczałtowym podatkiem dochodowym stwierdził, że fakt, że podatnik jeszcze przed zakupem nieruchomości zarejestrował się we właściwym dla siebie urzędzie skarbowym jako osoba prywatna, będąca podatnikiem podatku VAT, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jednocześnie organ podatkowy wskazał, że przychód (a nie dochód) jaki podatnik osiągnie z najmu lokali handlowo-usługowych i mieszkalnych – o ile podatnik złoży w terminie stosowne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym – będzie prawidłowo zaliczony do odrębnego źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%.

Korzystne rozliczenia wynikają z przede wszystkim różnych definicji prowadzenia działalności gospodarczej w ustawie o VAT oraz ustawie o PIT. Chcielibyśmy tym samym zwrócić uwagę, że równoczesne odliczenie podatku VAT (świadczące o prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT) oraz opodatkowanie najmu prywatnego w stawce 8,5% ryczałtu (która przysługuje tylko osobom fizycznym, które wynajmują nieruchomość poza działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o PIT) jest ryzykowne i powinno być zabezpieczone wystosowaniem wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej.

Praktyczny przykład

Alina jest zatrudniona jako menadżer na kontrakcie w zagranicznym holdingu. Zaoszczędzone środki finansowe zamierza ulokować w nabycie lokalu usługowego na wynajem [50m2, cena netto 350.000 złotych + 23% VAT (80.500 złotych VAT]. Alina nie zarejestrowała działalności gospodarczej w zakresie najmu w CEIDG. Jednocześnie Alina zarejestrowała się w urzędzie skarbowym jako podatnik VAT i zawnioskowała o zwrot podatku VAT od nabytego od dewelopera lokalu przeznaczonego na najem. W związku z zamiarem późniejszego świadczenia usług najmu lokalu usługowego opodatkowanego 23% VAT, Urząd Skarbowy zwrócił Alinie zapłacony deweloperowi podatek VAT. Alina następnie wystąpiła o interpretację indywidualną i uzyskała pozytywną odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie opodatkowania wynajmu poza działalnością gospodarczą (8,5% podatek dochodowy). Alina wynajmuje lokal za miesięczną kwotę 4000 złoty plus 23% VAT (brutto 4920 złotych). Alina wpłaca 920 złotych podatku VAT (neutralny dla wynajmującego przedsiębiorcy) do US oraz 340 złotych podatku dochodowego (4000*8,5%)

Zakup artykulow spozywczych, a odliczenie podatku VAT

Rzadko na łamach naszego bloga piszemy o zagadnieniach związanych z podatkiem VAT. Wynika to chyba poniekąd stąd, że tego podatku w sposób całkowicie zgodny z przepisami jest bardzo trudno uniknąć. Nie na darmo w końcu podatek VAT stanowi jedno z głównych źródeł finansowania budżetu państwa.

Niemniej, zdarzają się ciekawe stanowiska organów podatkowych, które w pewnym stopniu mogą stanowić ulgę dla Samozatrudnionych w ich rosnących zobowiązaniach fiskalnych. Niewątpliwie jedną z takich interpretacji jest ta wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w dniu 24 luteym 2012 r. sygn. IPPP2/443-1331/11-2/AO. Przedmiotem analizowanej interpretacji był stan faktyczny zgodnie z którym wnioskodawca nabywał dla pracowników, sekretariatu oraz gości artykuły spożywcze takie jak: kawa, herbata, cukier, mleko, ciastka, popularne owoce, bezalkoholowe napoje chłodzące (woda mineralna, soki itp.) oraz kanapki i zimne zakąski. Wnioskodawca zadał fiskusowi pytanie, czy w związku z zakupem napojów, drobnych artykułów spożywczych, czy gotowej żywności przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT.

Stanowisko organów podatkowych może dziwić niektórych Samozatrudnionych. Wbrew przypuszczeniom, Urząd zdroworozsądkowo uznał bowiem, że zakup napojów, drobnych artykułów spożywczych oraz gotowej żywności ponoszony jest w związku z prowadzonym przedsiębiorstwem, służy jego prawidłowemu funkcjonowaniu i ma  pośredni związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych wykonywanych przez podatnika. Organ podatkowy przyznał tym samym rację podatnikowi, że przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem napojów (kawy, herbaty, mleka, soków, wody mineralnej), drobnych artykułów spożywczych (ciastek, drobnych słodyczy, popularnych owoców) oraz gotowej żywności w postaci kanapek i zimnych przekąsek przekazywanych nieodpłatnie pracownikom w godzinach ich pracy i w trakcie narad, konferencji spotkań a także do sekretariatu w celu zapewnienia poczęstunku gościom i klientom.

Pomimo korzystnego stanowiska fiskusa, zalecamy jednak umiar w korzystaniu z możliwości odliczenia podatku VAT od nabywanych artykułów spożywczych. Każdorazowo powinny mieć one bowiem związek z wykonywaną działalnością gospodarczą, a nie być przeznaczane do osobistej konsumpcji!

Praktyczny przykład

Roman jest samozatrudnionym pośrednikiem w obrocie nieruchomościami. Roman pracuje w biurze u dużego dewelopera na podstawie umowy o pracę (obsługa biurowa)  oraz umowy o współpracę (pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości). Na podstawie umowy o współpracę wystawia faktury uzależnione od ilości sprzedanych mieszkań. W kwietniu 2016 roku Roman sprzedał 1 mieszkanie i otrzymał prowizję w wysokości 500 złotych plus VAT (23% – 115 złotych). W tym samym miesiącu, Roman zakupił kawę, herbatę, wodę, słodkie i słone przekąski oraz cukier, którymi to produktami częstował swoich klientów odwiedzających mieszkania. Na produkty Roman wydał 50 złotych plus VAT (23% – 11,5 złotych). W rozliczeniu miesięcznym na deklaracji VAT-7 Roman nie wpłaci do urzędu skarbowego 115 złotych, które wynikają z wystawionej przez niego faktury na 500 PLN netto. Roman dokona wpłaty do US w wysokości 103 złotych (115 pomniejszone o zaokrąglone 11,5)