Swiadczenie uslug doradczych przez czlonka zarzadu na zasadach samozatrudnienia

Do najlepiej opłacanych pracowników w przedsiębiorstwach należą bez wątpienia osoby zarządzające. Menadżerowie zatrudnieni na umowę o pracę, czy też kontrakty menadżerskie są też grupą, która obłożona jest najwyższym opodatkowaniem i oskładkowaniem – 32% podatkiem dochodowym po przekroczeniu dochodów w wysokości 85.528 PLN oraz składkami ZUS od faktycznie uzyskiwanych dochodów (z limitem od obliczania składki emerytalnej i rentowej wynoszącym 30-krotność średniego wynagrodzenia). Należy przy tym zauważyć, że generalnie świadczenie usług zarządzania, nawet w ramach działalności gospodarczej, wciąż jest opodatkowane i oskładkowane tak jak w przypadku gdyby taka działalność gospodarcza nie była prowadzona (brak możliwości skorzystania z opodatkowania podatkiem liniowym oraz ryczałtowych składek ZUS). Tym samym menadżerowie w ramach świadczenia usług zarządzania nie mogą korzystać z opodatkowania i oskładkowania właściwego pozostałym samozatrudnionym.

Jak radzą sobie z wysokim opodatkowaniem i oskładkowaniem osoby zarabiające często wielokrotność średniego wynagrodzenia? Odpowiedź na tak postawione pytanie może być mimo wszystko Samozatrudnienie. Takie przynajmniej wnioski płyną z analizy interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie z 6 grudnia 2012, sygn.  IPPB1/415-1290/12-2/AM.

Jak czytamy w treści interpretacji, z zapytaniem do organu podatkowego zwróciła się osoba prowadząca działalność gospodarczą (Samozatrudniony) polegającą na świadczeniu usług doradczych oraz marketingowych podmiotom działającym na rynku farmaceutycznym i medycznym. Jednocześnie Samozatrudniony, uchwałą zgromadzenia wspólników został powołany do zarządu spółki kapitałowej. Wynagrodzenie za pełnienie funkcji członka zarządu miało zostać przyznane uchwałą zgromadzenia wspólników. Jako członek zarządu, Samozatrudniony, wykonywać będzie na rzecz spółki kapitałowej czynności polegające na kierowaniu (zarządzaniu) spółką kapitałową (m.in. będzie sprawował nadzór nad podległym personelem i komórkami organizacyjnymi spółki kapitałowej, jak też podejmował kluczowe decyzje inwestycyjne, personalne i handlowe), jak też będzie reprezentował spółkę kapitałową na zewnątrz. Jednocześnie, niezależnie od pełnienie funkcji członka zarządu, Samozatrudniony zamierza świadczyć na rzecz tej samej spółki kapitałowej – w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej – usługi o charakterze doradczym, wykorzystując swoją wiedzę i doświadczenie związane ze świadczeniem usług doradczych oraz marketingowych podmiotom działającym na rynku farmaceutycznym i medycznym. Świadczone usługi doradcze mają w żaden sposób nie pokrywać się z czynnościami wykonywanymi przez osoba prowadząca działalność gospodarczą w związku z pełnieniem przez niego funkcji członka zarządu – nie będą to ani czynności polegające na kierowaniu (zarządzaniu) spółką kapitałową, ani na reprezentacji spółki kapitałowej.

Samozatrudniony zadał organowi pytanie, czy w tak przedstawionym stanie faktycznym będzie uprawniony do opodatkowania dochodów osiągniętych ze świadczenia usług doradczych podatkiem liniowym.

Organ podatkowy wyraził na to zgodę. W konsekwencji, można dojść do konkluzji, że w przypadku podziału czynności, które często świadczą członkowie zarządu w ramach stosunku pracy, czy kontraktu menadżerskiego, na czynności doradcze wykonywane w ramach działalności gospodarczej (samozatrudnienia) oraz czynności zarządzania w ramach uchwały wspólników, można do części wynagrodzenia dotyczącego czynności doradczych stosować opodatkowanie 19% podatkiem liniowym zamiast zasad ogólnych.

Praktyczny przykład

Paweł jest członkiem zarządu kliniki medycyny estetyczne prowadzonej w formie sp. z o.o. odpowiedzialnym w głównej mierze za działalność marketingową. Jako członek zarządu zatrudniony na umowę o pracę otrzymuje 30.000 PLN brutto miesięcznie. Pensja netto miesięcznie wynosi 19.987 PLN. Łączne koszty zatrudnienia Pana Pawła wynoszą 33.038 PLN. Wspólnicy kliniki estetycznej zdecydowali, że zmienią zasady wynagradzania Pana Pawła. Pan Paweł dostanie wynagrodzenie na podstawie uchwały wspólników za czynności zarządzania kliniką w wysokości 7.000 PLN (wynagrodzenie nie jest ozusowane, stąd netto wynosi ono dla Pana Pawła 5740 PLN netto). Jednocześnie została zawarta z Panem Pawłem, który założy działalność gospodarczą (i przejdzie na Samozatrudnienie), umowa o współpracy na świadczenie usług doradczych i marketingowych w wysokości 26.038 PLN (po odliczeniu składek i podatkowych, wynagrodzenie netto wyniesie 20.360 PLN). W konsekwencji przeprowadzonych zmian, przy zachowaniu tego samego kosztu pracy, wynagrodzenie Pana Pawła wzrośnie z 19.987 PLN należnych z umowy o pracę do kwoty 26.100 PLN, zatem o około 30%.
Reklamy
Opublikowano PIT, Samozatrudnienie, Założenie firmy | Otagowano , ,

Wydatki na motocykl, a jednorazowe koszt uzyskania przychodu

O tym, że Samozatrudniony może korzystać z różnych form lokomocji przekonaliśmy się nie tylko w praktyce (nikogo bowiem nie powinno dziwić, że nabycie auta, biletu kolejowego, czy samolotowego, celem dostania się na miejsce spotkania biznesowego jest związane z uzyskaniem przychodu, który za takim spotkaniem może iść), ale także w stanowiskach organów podatkowych. Dość dużym powodzeniem cieszyła się opisywana również na blogu interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 08.09.2015 r., sygn. ITPP1/4512-661/15/IK, dotycząca możliwości odliczenia podatku VAT od nabycia… roweru (Sic!).

Tym razem przedmiot interpretacji organu podatkowego jest mniej abstrakcyjny (motor), ale zagadnienie nawet bardziej interesujące …i frapujące. Nabywając przedmioty o znacznej wartości, które mają służyć prowadzeniu działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok, wielu Samozatrudnionych jest zdziwionych, że poniesionych jednorazowo wydatków, nie może od razu zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przez tzw. amortyzację, czyli rozłożenie kosztu w czasie, oszczędności podatkowe Samozatrudnionego są w momencie nabycia niższe niż faktycznie poniesiony wydatek i tym samym często przyczyniają się do finansowej „zadyszki” w danym horyzoncie czasowym.

Amortyzacja nabiera szczególnego znaczenia w przypadku samochodów osobowych. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku tzw. małych podatników, jakimi niewątpliwie są Samozatrudnieni, istnieje możliwość jednorazowej amortyzacji środka trwałego. Przepis stanowi, iż jednorazowo można dokonać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych.

Mając na uwadze wykładnię językową, nabycie motocykla powinno być nieobjęte powyższym wyłączeniem z możliwości zastosowania jednorazowej amortyzacji i zaliczenia całości kosztów motocykla do kosztów uzyskania przychodu. Taka wykładania oparta na powszechnym znaczeniu pojęcia samochód osobowy jest jednak błędna i nie znajduje uznania fiskusa (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 25.03.2016 r., sygn. ITPB1/4511-1/16/PSZ).

Organ podatkowy zwrócił bowiem uwagę, że aby mówić o jednorazowej amortyzacji, motocykl nie może być uznany za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o PIT. Zgodnie natomiast z zawartą w tej ustawie definicją, samochodem osobowym oznacza się pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Dalej, Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, iż „kluczowym elementem definicji zawartej w cytowanym art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest sformułowanie „pojazd samochodowy”, które ma być rozumiane zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Należy zatem odnieść się do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), która w art. 2 pkt 33 definiuje pojazd samochodowy jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Natomiast pojazd silnikowy, to zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy prawo o ruchu drogowym – pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego. Z kolei motocykl w myśl art. 2 pkt 45 ww. ustawy to pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3, dwukołowy lub z bocznym wózkiem – wielośladowy; określenie to obejmuje również pojazd trójkołowy o symetrycznym rozmieszczeniu kół. W świetle powołanych przepisów, każdy pojazd wyposażony w silnik jest pojazdem silnikowym, a jeśli jego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h, to jest pojazdem samochodowym, z wyłączeniem motoroweru, pojazdu szynowego oraz ciągnika rolniczego.

Mając powyższe na uwadze, jakkolwiek w powszechnym rozumieniu trudno uznać motocykl za samochód osobowy, tak po raz kolejny możemy zauważyć, że podatki rządzą się swoimi prawami. W konsekwencji, nie istnieje obecnie możliwość jednorazowego rozliczenia w kosztach podatkowych zakupu motocykla.

Praktyczny przykład

Janek jest architektem, którego miesięczne uposażenie wynosi 5.000 PLN netto plus VAT. Janek często umawia się z klientami w miejscu budowy i celem dojazdu zamierza wykorzystywać motocykl. Janek chce przeznaczyć na zakup używanego jednośladu 20.000 PLN (bez podatku VAT, zakup od innej osoby fizycznej). W sytuacji, w której Janek miałby prawo do jednorazowej amortyzacji nabytego motocykla, przez cztery miesiące nie zapłaciłby podatku dochodowego (4 x miesięczne uposażenie = 20.000 PLN – 20.000 PLN na zakup motocykla = 0). Niestety, Janek wie, że musi motocykl amortyzować. Janek będzie zatem amortyzował motocykl w najkrótszym możliwym terminie – 30 miesięcy. Tym samym, Janek po nabyciu motocykla będzie miał koszt uzyskania przychodu w wysokości 667 PLN (20.000 PLN / 30). Miesięczna oszczędność podatkowa Janka wyniesie zatem 127 PLN (667 * 19% PIT). Jakkolwiek, po 2,5 roku Janek wyjdzie na ten sam koszt podatkowy, tak jednorazowo musiał zamrozić znaczny kapitał oraz płacić podatek dochodowy we właściwie niewiele niższej wysokości.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Wydatki przed rozpoczeciem działalności zaliczane do kosztow uzyskania przychodow

Rozpoczęcie przez Samozatrudnionych działalności gospodarczej często wiążę się ze znacznymi kosztami początkowymi. Należy do nich zaliczyć przede wszystkim koszty zakupu odpowiedniego oprogramowania (w przypadku informatyków, księgowych, czy prawników) lub literatury. Często, w szczególności na początku prowadzenia działalności gospodarczej, Samozatrudnieni nie dysponują odpowiednią przestrzenią czy wyposażeniem przeznaczonym wyłącznie na potrzeby firmowe. W związku z tym, zaczynają prowadzenie działalności gospodarczej w mieszkaniu. Z przyczyn obiektywnych, wykorzystują w swojej działalności również meble biurowe – większość z nich nabytych przed rozpoczęciem działalności jako Samozatrudnieni.

W tym miejscu warto sobie postawić pytanie, czy wydatki poniesione przed rozpoczęciem świadczenia usług, mogą być rozliczone w ramach rozpoczętej po poniesieniu tych wydatków działalności gospodarczej?

Okazuje się, że podobne wątpliwości były przedmiotem Interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5.12.2017 r (sygn. 0114-KDIP3-1.4011.338.2017.1.IF). W stanie faktycznym, prawnik, przed rozpoczęciem działalności gospodarczej nabył meble, które zamierza przeznaczyć wyłącznie do działalności gospodarczej: biurko, komodę małą i dużą, 3 regały oraz 2 krzesła. Prawnik, pomimo poniesienia wydatków przed rozpoczęciem działalności jako Samozatrudniony, był zainteresowany rozliczeniem poniesionych kosztów w jej ramach. Stanął na stanowisku, że były to wydatki, które zmierzały do zwiększenia przychodów w ramach działalności gospodarczej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się z prawnikiem, będącym wnioskodawcą i pozwolił na rozliczenie w ramach działalności gospodarczej wydatków na meble wykorzystywane tylko do tejże działalności „Z przywołanych przepisów wynika zatem, że wyposażenie lokalu, które będzie wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej jako biuro, jeżeli wartość jednostkowa tego wyposażenia nie przekracza 3 500 zł i nie zostało ono zaliczone do środków trwałych – można zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w sytuacji, gdy elementy wyposażenia będą podlegały amortyzacji, to wówczas kosztem uzyskania przychodów będą odpisy amortyzacyjne według stawek ustawowych”.

Praktyczny przykład

Joanna jest samozatrudnionym radcą prawnym, która otrzymała propozycję zawarcia umowy o współpracę z kancelarią prawną z miesięcznym uposażeniem wynoszącym 15.000 PLN netto na fakturze VAT. Joanna podjęła współpracę. W przypadku, w którym Joanna nie ponosi żadnych miesięcznych kosztów, jej wynagrodzenie „na rękę”, po odliczeniu składek ZUS wynosi około 12.000 PLN. Jednakże przed rozpoczęciem działalności Joanna poniosła wydatek na zakup mebli biurowych. Łączna suma poniesionych wydatków wyniosła 10.000 PLN. Samozatrudniona, mając na uwadze stanowisko organów podatkowych, uwzględniła wydatki w rozliczeniach z organem podatkowym. W miesiącu rozpoczynającym działalność gospodarczą, jej wynagrodzenie wzrośnie do kwoty 13.900 PLN (19% z 10.000 PLN będzie kosztem uzyskania przychodu i obniży podatek wpłacany wcześniej do organu podatkowego).

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Co z wydatkami na prowadzenie bloga przez Samozatrudnionego?

Swego czasu głośnym echem odbiła się w mediach interpretacja indywidualna pozwalająca na zaliczania wydatków na prowadzenie bloga do kosztów uzyskania przychodów. Jakkolwiek, widząc zapewne poruszenie podatników związane z możliwością zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które w pierwszej kolejności nie kojarzą się z wydatkami firmowymi, w później wydawanych interpretacjach indywidualnych, organ podatkowy wycofał się z pozytywnego stanowiska (tutaj m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. ITPB1/4511-408/16/MR), tak wydaje nam się, iż warto prześledzić, na jakie wydatki pewnemu przedsiębiorcy udało się uzyskać akceptację fiskusa.

Samozatrudnieni, w szczególności biegli w zakresie szeroko pojętego marketingu i gotowi na rozpoczęcie prowadzenia bloga, powinni przyjrzeć się zatem stanowi faktycznemu i stanowisku podatnika w zaakceptowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie interpretacji indywidualnej z dnia 9.05.2016 r., sygn. ITPB1/4511-408/16/MR.

W stanie faktycznym interpretacji, przedsiębiorca zamierzał rozpocząć prowadzenie błoga, który docelowo będzie źródłem dodatkowych przychodów. Działalność ta miała polegać na:

  • zamieszczaniu reklam na stronie internetowej,
  • udziale w kampaniach reklamowych, a także pozyskiwaniu reklamodawców,
  • udziale w programach partnerskich (np. pisaniu artykułów sponsorowanych).
  • Testach, recenzjach i reklamie towarów i usług sprzedawanych za pośrednictwem prowadzonego wędkarskiego sklepu internetowego.

Blog miał dotyczyć szeroko rozumianej tematyki turystyczno-wędkarskiej – czyli rynkowych trendów, produktów wędkarskich i nowości, podróży, tematyki kulinarnej, gadżetów elektronicznych, tematyki motorowodnej, ogólnie wszystkich aspektów pośrednio i bezpośrednio z wędkarstwem powiązanych. Na blogu miały znajdować się:

  • recenzje sprzętu, łowisk komercyjnych, targów, zawodów wędkarskich i innych,
  • recenzje sklepów wędkarskich, hoteli i pensjonatów nastawionych na turystykę wędkarską i innych,
  • relacje z wyjazdów wędkarskich (np. na najsłynniejsze łowiska komercyjne w kraju i zagranicą, czy innych atrakcyjnych z wędkarskiego punktu widzenia miejsc),
  • testy produktów (np. wędzisk, kołowrotków, przynęt, elektroniki, sprzętu motorowodnego – łodzi i silników wędkarskich i innych) porady, wskazówki.

Natomiast źródłem przychodów związanych z prowadzeniem bloga miały być:

  • dzierżawa powierzchni reklamowej – udostępniania ściśle określonych miejsc na stronie internetowej określonemu reklamodawcy lub systemowi reklamowemu
  • umowy zlecenia lub o dzieło – zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – jako umowy proponowane przez niektórych reklamodawców, stosowane np. jeśli reklamodawca pragnie zamieścić artykuł sponsorowany, czy też przeprowadzić akcję reklamową;
  • umowy o współpracy – przykładowo, jako skutek rozmów z potencjalnymi partnerami, którzy mogą być zainteresowaniu udostępnieniem np. odzieży, sprzętu wędkarskiego, turystycznego, fotograficznego, który następnie będzie opisywany i prezentowany na zdjęciach zamieszczonych na blogu;
  • sprzedaż opisywanych artykułów w prowadzonym sklepie internetowym
  • inne źródła – reklamy internetowe lub mobilne, którym co do zasady nie towarzyszy formalnie spisana umowa, co ma miejsce w przypadku większości zagranicznych systemów reklamowych.

Przedsiębiorca zadał organowi podatkowemu pytanie, czy wydatki związane z prowadzeniem bloga i tworzeniem artykułów w nim publikowanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik w przygotowanym uzasadnieniu sprecyzował i  zasugerował przy tym, iż napisanie poczytnych artykułów na blogu będzie wymagało poniesienia znacznych kosztów, m.in.:

  • nabycia sprzętu wędkarskiego i aparatu fotograficznego
  • poniesienia opłat wpisowych i kosztów pobytu związanych z udziałem lub recenzją zawodów wędkarskich recenzowanych na blogu
  • poniesienia kosztów restauracji, pensjonatu/agroturystyki czy opłaty za korzystanie z łowiska komercyjnego recenzowanego na blogu czy zakupu licencji za wędkowanie
  • zakupu wycieczki, biletu lotniczego i poniesienia innych opłat związanych z tematyką bloga (np. za wynajem łodzi, czy paliwa do łodzi)

Przedsiębiorca zaznaczył przy tym, iż do kosztów uzyskania przychodu nie będą zaliczane wydatki o charakterze osobistym. W kosztach uwzględniane będą jedynie wydatki związane z napisaniem artykułu publikowanego na blogu, tj. przede wszystkim zakupu recenzowanego sprzętu, czy koszty podróży.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zgodził się z podatnikiem, iż wymienione przez niego wydatki związane z prowadzeniem bloga i tworzeniem artykułów w nim publikowanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odstąpił od uzasadnienia swojej oceny.

Jakkolwiek należy zauważyć, iż powyższe stanowisko fiskusa dotyczy przede wszystkim wydatków związanych z prowadzeniem bloga, tak wydaje się, iż także Samozatrudnieni, którzy ponosili koszty zakupu biletów lotniczych, pobytu w hotelu, czy restauracji, które to koszty były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mogą mieć nadzieję, na zaakceptowanie swoich rozliczeń podatkowych.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Zmiana zasad opodatkowania w ciągu roku?

Co do zasady Samozatrudnieni mogą wybrać zasady opodatkowania prowadzonej przez siebie działalności raz w ciągu roku – do 20 stycznia każdego roku na cały rok nadchodzący. Zgodnie z ustawą o PIT, późniejsza zmiana zasad opodatkowania takiej działalności nie jest możliwa.

Niemniej, wydaje się, że w przypadku Samozatrudnionych, którzy w ciągu roku otrzymali propozycję kontraktu z kategorii tych „nie do odrzucenia” i kwota uzyskiwanego z tego tytułu dochodu będzie znacznie przekraczała próg 100.000 PLN w skali roku, nie stoją na straconej pozycji w kontekście wyboru opodatkowania podatkiem liniowym. W interesującej interpretacji indywidualnej z 14.05.2015 r., sygn. IPPB1/4511-270/15-2/ES, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że w przypadku zamknięcia jednej działalności gospodarczej, a następnie otwarcia nowej działalności podyktowanej zmianą jej profilu, w ciągu roku, istnieje możliwość ponownego wyboru właściwej formy opodatkowania – w tym też zmiany na podatek liniowy.

W stanie faktycznym powoływanej wyżej interpretacji, przedsiębiorca z dniem 31 stycznia 2015 zamknął firmę o profilu edukacja, tłumaczenia i informatyka. Z dniem 1 lutego 2015 r., otworzył nową działalność gospodarczą o profilu pośrednictwo w interesach tj. organizowanie zaopatrzenia lub sprzedaży dla małych i średnich firm, z wyłączeniem pośrednictwa w handlu nieruchomościami  oraz działalność związana z wyszukiwaniem miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników. Dla działalności otwartej z dniem 1 lutego 2015 r. wybrał opodatkowanie podatkiem liniowym.

W odpowiedzi na interpretację indywidualną, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że w sytuacji kiedy w ciągu roku podatnik w sposób trwały zlikwidował pozarolniczą działalność gospodarczą i o tym fakcie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego, dokonał wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, a następnie w tym samym roku podatkowym ponownie rozpoczął (po uzyskaniu wpisu do ewidencji) prowadzenie działalności gospodarczej, nie ma przeszkód do wyboru przez ten podmiot formy opodatkowania.

Mając zatem na uwadze literalną wykładnię przepisów ustawy o PIT, wydaje się, że poprzez zamknięcie i otworzenie działalności gospodarczej, istnieje praktyczna możliwość zmiany formy opodatkowania w ciągu roku.

Praktyczny przykład

Aneta jest Samozatrudnionym prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie likwidacji szkód majątkowych. Wynagrodzenie, jakie otrzymuje Aneta wynosi 4.000 PLN netto i jest opodatkowane na zasadach ogólnych (podatek PIT około 720 PLN). Aneta otrzymuje propozycje rozpoczęcia współpracy na zasadach Samozatrudnienia z kancelarią prawną specjalizującej się w odszkodowaniach. Z prognozowanych wyliczeń Anety, wychodzi, że miesięczna kwota wynagrodzenia wzrośnie do 14.000 PLN. Po kilku miesiącach, wynagrodzenie Anety z kancelarii odszkodowawczej opodatkowane byłoby 32% podatkiem PIT (PIT około 4.480 PLN miesięcznie). Aneta postanawia zamknąć działalność w zakresie likwidacji szkód oraz otworzyć działalność prawniczą. W konsekwencji, Aneta będzie uprawniona do wyboru opodatkowania podatkiem liniowym, który w przypadku otrzymania przez nią wynagrodzenia 14.000 PLN wyniesie około 2.660 PLN. Oszczędność na zmianie formy opodatkowania wyniesie miesięcznie 1820 PLN.

Opublikowano PIT, Założenie firmy | Otagowano , | Dodaj komentarz