Wydatki na motocykl, a jednorazowe koszt uzyskania przychodu

O tym, że Samozatrudniony może korzystać z różnych form lokomocji przekonaliśmy się nie tylko w praktyce (nikogo bowiem nie powinno dziwić, że nabycie auta, biletu kolejowego, czy samolotowego, celem dostania się na miejsce spotkania biznesowego jest związane z uzyskaniem przychodu, który za takim spotkaniem może iść), ale także w stanowiskach organów podatkowych. Dość dużym powodzeniem cieszyła się opisywana również na blogu interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 08.09.2015 r., sygn. ITPP1/4512-661/15/IK, dotycząca możliwości odliczenia podatku VAT od nabycia… roweru (Sic!).

Tym razem przedmiot interpretacji organu podatkowego jest mniej abstrakcyjny (motor), ale zagadnienie nawet bardziej interesujące …i frapujące. Nabywając przedmioty o znacznej wartości, które mają służyć prowadzeniu działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok, wielu Samozatrudnionych jest zdziwionych, że poniesionych jednorazowo wydatków, nie może od razu zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przez tzw. amortyzację, czyli rozłożenie kosztu w czasie, oszczędności podatkowe Samozatrudnionego są w momencie nabycia niższe niż faktycznie poniesiony wydatek i tym samym często przyczyniają się do finansowej „zadyszki” w danym horyzoncie czasowym.

Amortyzacja nabiera szczególnego znaczenia w przypadku samochodów osobowych. Należy bowiem zauważyć, że w przypadku tzw. małych podatników, jakimi niewątpliwie są Samozatrudnieni, istnieje możliwość jednorazowej amortyzacji środka trwałego. Przepis stanowi, iż jednorazowo można dokonać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych.

Mając na uwadze wykładnię językową, nabycie motocykla powinno być nieobjęte powyższym wyłączeniem z możliwości zastosowania jednorazowej amortyzacji i zaliczenia całości kosztów motocykla do kosztów uzyskania przychodu. Taka wykładania oparta na powszechnym znaczeniu pojęcia samochód osobowy jest jednak błędna i nie znajduje uznania fiskusa (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 25.03.2016 r., sygn. ITPB1/4511-1/16/PSZ).

Organ podatkowy zwrócił bowiem uwagę, że aby mówić o jednorazowej amortyzacji, motocykl nie może być uznany za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o PIT. Zgodnie natomiast z zawartą w tej ustawie definicją, samochodem osobowym oznacza się pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Dalej, Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, iż „kluczowym elementem definicji zawartej w cytowanym art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest sformułowanie „pojazd samochodowy”, które ma być rozumiane zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Należy zatem odnieść się do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), która w art. 2 pkt 33 definiuje pojazd samochodowy jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. Natomiast pojazd silnikowy, to zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy prawo o ruchu drogowym – pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego. Z kolei motocykl w myśl art. 2 pkt 45 ww. ustawy to pojazd samochodowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3, dwukołowy lub z bocznym wózkiem – wielośladowy; określenie to obejmuje również pojazd trójkołowy o symetrycznym rozmieszczeniu kół. W świetle powołanych przepisów, każdy pojazd wyposażony w silnik jest pojazdem silnikowym, a jeśli jego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25km/h, to jest pojazdem samochodowym, z wyłączeniem motoroweru, pojazdu szynowego oraz ciągnika rolniczego.

Mając powyższe na uwadze, jakkolwiek w powszechnym rozumieniu trudno uznać motocykl za samochód osobowy, tak po raz kolejny możemy zauważyć, że podatki rządzą się swoimi prawami. W konsekwencji, nie istnieje obecnie możliwość jednorazowego rozliczenia w kosztach podatkowych zakupu motocykla.

Praktyczny przykład

Janek jest architektem, którego miesięczne uposażenie wynosi 5.000 PLN netto plus VAT. Janek często umawia się z klientami w miejscu budowy i celem dojazdu zamierza wykorzystywać motocykl. Janek chce przeznaczyć na zakup używanego jednośladu 20.000 PLN (bez podatku VAT, zakup od innej osoby fizycznej). W sytuacji, w której Janek miałby prawo do jednorazowej amortyzacji nabytego motocykla, przez cztery miesiące nie zapłaciłby podatku dochodowego (4 x miesięczne uposażenie = 20.000 PLN – 20.000 PLN na zakup motocykla = 0). Niestety, Janek wie, że musi motocykl amortyzować. Janek będzie zatem amortyzował motocykl w najkrótszym możliwym terminie – 30 miesięcy. Tym samym, Janek po nabyciu motocykla będzie miał koszt uzyskania przychodu w wysokości 667 PLN (20.000 PLN / 30). Miesięczna oszczędność podatkowa Janka wyniesie zatem 127 PLN (667 * 19% PIT). Jakkolwiek, po 2,5 roku Janek wyjdzie na ten sam koszt podatkowy, tak jednorazowo musiał zamrozić znaczny kapitał oraz płacić podatek dochodowy we właściwie niewiele niższej wysokości.

Reklamy
Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Wydatki przed rozpoczeciem działalności zaliczane do kosztow uzyskania przychodow

Rozpoczęcie przez Samozatrudnionych działalności gospodarczej często wiążę się ze znacznymi kosztami początkowymi. Należy do nich zaliczyć przede wszystkim koszty zakupu odpowiedniego oprogramowania (w przypadku informatyków, księgowych, czy prawników) lub literatury. Często, w szczególności na początku prowadzenia działalności gospodarczej, Samozatrudnieni nie dysponują odpowiednią przestrzenią czy wyposażeniem przeznaczonym wyłącznie na potrzeby firmowe. W związku z tym, zaczynają prowadzenie działalności gospodarczej w mieszkaniu. Z przyczyn obiektywnych, wykorzystują w swojej działalności również meble biurowe – większość z nich nabytych przed rozpoczęciem działalności jako Samozatrudnieni.

W tym miejscu warto sobie postawić pytanie, czy wydatki poniesione przed rozpoczęciem świadczenia usług, mogą być rozliczone w ramach rozpoczętej po poniesieniu tych wydatków działalności gospodarczej?

Okazuje się, że podobne wątpliwości były przedmiotem Interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5.12.2017 r (sygn. 0114-KDIP3-1.4011.338.2017.1.IF). W stanie faktycznym, prawnik, przed rozpoczęciem działalności gospodarczej nabył meble, które zamierza przeznaczyć wyłącznie do działalności gospodarczej: biurko, komodę małą i dużą, 3 regały oraz 2 krzesła. Prawnik, pomimo poniesienia wydatków przed rozpoczęciem działalności jako Samozatrudniony, był zainteresowany rozliczeniem poniesionych kosztów w jej ramach. Stanął na stanowisku, że były to wydatki, które zmierzały do zwiększenia przychodów w ramach działalności gospodarczej.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się z prawnikiem, będącym wnioskodawcą i pozwolił na rozliczenie w ramach działalności gospodarczej wydatków na meble wykorzystywane tylko do tejże działalności „Z przywołanych przepisów wynika zatem, że wyposażenie lokalu, które będzie wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej jako biuro, jeżeli wartość jednostkowa tego wyposażenia nie przekracza 3 500 zł i nie zostało ono zaliczone do środków trwałych – można zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w sytuacji, gdy elementy wyposażenia będą podlegały amortyzacji, to wówczas kosztem uzyskania przychodów będą odpisy amortyzacyjne według stawek ustawowych”.

Praktyczny przykład

Joanna jest samozatrudnionym radcą prawnym, która otrzymała propozycję zawarcia umowy o współpracę z kancelarią prawną z miesięcznym uposażeniem wynoszącym 15.000 PLN netto na fakturze VAT. Joanna podjęła współpracę. W przypadku, w którym Joanna nie ponosi żadnych miesięcznych kosztów, jej wynagrodzenie „na rękę”, po odliczeniu składek ZUS wynosi około 12.000 PLN. Jednakże przed rozpoczęciem działalności Joanna poniosła wydatek na zakup mebli biurowych. Łączna suma poniesionych wydatków wyniosła 10.000 PLN. Samozatrudniona, mając na uwadze stanowisko organów podatkowych, uwzględniła wydatki w rozliczeniach z organem podatkowym. W miesiącu rozpoczynającym działalność gospodarczą, jej wynagrodzenie wzrośnie do kwoty 13.900 PLN (19% z 10.000 PLN będzie kosztem uzyskania przychodu i obniży podatek wpłacany wcześniej do organu podatkowego).

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Co z wydatkami na prowadzenie bloga przez Samozatrudnionego?

Swego czasu głośnym echem odbiła się w mediach interpretacja indywidualna pozwalająca na zaliczania wydatków na prowadzenie bloga do kosztów uzyskania przychodów. Jakkolwiek, widząc zapewne poruszenie podatników związane z możliwością zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które w pierwszej kolejności nie kojarzą się z wydatkami firmowymi, w później wydawanych interpretacjach indywidualnych, organ podatkowy wycofał się z pozytywnego stanowiska (tutaj m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. ITPB1/4511-408/16/MR), tak wydaje nam się, iż warto prześledzić, na jakie wydatki pewnemu przedsiębiorcy udało się uzyskać akceptację fiskusa.

Samozatrudnieni, w szczególności biegli w zakresie szeroko pojętego marketingu i gotowi na rozpoczęcie prowadzenia bloga, powinni przyjrzeć się zatem stanowi faktycznemu i stanowisku podatnika w zaakceptowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie interpretacji indywidualnej z dnia 9.05.2016 r., sygn. ITPB1/4511-408/16/MR.

W stanie faktycznym interpretacji, przedsiębiorca zamierzał rozpocząć prowadzenie błoga, który docelowo będzie źródłem dodatkowych przychodów. Działalność ta miała polegać na:

  • zamieszczaniu reklam na stronie internetowej,
  • udziale w kampaniach reklamowych, a także pozyskiwaniu reklamodawców,
  • udziale w programach partnerskich (np. pisaniu artykułów sponsorowanych).
  • Testach, recenzjach i reklamie towarów i usług sprzedawanych za pośrednictwem prowadzonego wędkarskiego sklepu internetowego.

Blog miał dotyczyć szeroko rozumianej tematyki turystyczno-wędkarskiej – czyli rynkowych trendów, produktów wędkarskich i nowości, podróży, tematyki kulinarnej, gadżetów elektronicznych, tematyki motorowodnej, ogólnie wszystkich aspektów pośrednio i bezpośrednio z wędkarstwem powiązanych. Na blogu miały znajdować się:

  • recenzje sprzętu, łowisk komercyjnych, targów, zawodów wędkarskich i innych,
  • recenzje sklepów wędkarskich, hoteli i pensjonatów nastawionych na turystykę wędkarską i innych,
  • relacje z wyjazdów wędkarskich (np. na najsłynniejsze łowiska komercyjne w kraju i zagranicą, czy innych atrakcyjnych z wędkarskiego punktu widzenia miejsc),
  • testy produktów (np. wędzisk, kołowrotków, przynęt, elektroniki, sprzętu motorowodnego – łodzi i silników wędkarskich i innych) porady, wskazówki.

Natomiast źródłem przychodów związanych z prowadzeniem bloga miały być:

  • dzierżawa powierzchni reklamowej – udostępniania ściśle określonych miejsc na stronie internetowej określonemu reklamodawcy lub systemowi reklamowemu
  • umowy zlecenia lub o dzieło – zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – jako umowy proponowane przez niektórych reklamodawców, stosowane np. jeśli reklamodawca pragnie zamieścić artykuł sponsorowany, czy też przeprowadzić akcję reklamową;
  • umowy o współpracy – przykładowo, jako skutek rozmów z potencjalnymi partnerami, którzy mogą być zainteresowaniu udostępnieniem np. odzieży, sprzętu wędkarskiego, turystycznego, fotograficznego, który następnie będzie opisywany i prezentowany na zdjęciach zamieszczonych na blogu;
  • sprzedaż opisywanych artykułów w prowadzonym sklepie internetowym
  • inne źródła – reklamy internetowe lub mobilne, którym co do zasady nie towarzyszy formalnie spisana umowa, co ma miejsce w przypadku większości zagranicznych systemów reklamowych.

Przedsiębiorca zadał organowi podatkowemu pytanie, czy wydatki związane z prowadzeniem bloga i tworzeniem artykułów w nim publikowanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik w przygotowanym uzasadnieniu sprecyzował i  zasugerował przy tym, iż napisanie poczytnych artykułów na blogu będzie wymagało poniesienia znacznych kosztów, m.in.:

  • nabycia sprzętu wędkarskiego i aparatu fotograficznego
  • poniesienia opłat wpisowych i kosztów pobytu związanych z udziałem lub recenzją zawodów wędkarskich recenzowanych na blogu
  • poniesienia kosztów restauracji, pensjonatu/agroturystyki czy opłaty za korzystanie z łowiska komercyjnego recenzowanego na blogu czy zakupu licencji za wędkowanie
  • zakupu wycieczki, biletu lotniczego i poniesienia innych opłat związanych z tematyką bloga (np. za wynajem łodzi, czy paliwa do łodzi)

Przedsiębiorca zaznaczył przy tym, iż do kosztów uzyskania przychodu nie będą zaliczane wydatki o charakterze osobistym. W kosztach uwzględniane będą jedynie wydatki związane z napisaniem artykułu publikowanego na blogu, tj. przede wszystkim zakupu recenzowanego sprzętu, czy koszty podróży.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zgodził się z podatnikiem, iż wymienione przez niego wydatki związane z prowadzeniem bloga i tworzeniem artykułów w nim publikowanych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odstąpił od uzasadnienia swojej oceny.

Jakkolwiek należy zauważyć, iż powyższe stanowisko fiskusa dotyczy przede wszystkim wydatków związanych z prowadzeniem bloga, tak wydaje się, iż także Samozatrudnieni, którzy ponosili koszty zakupu biletów lotniczych, pobytu w hotelu, czy restauracji, które to koszty były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mogą mieć nadzieję, na zaakceptowanie swoich rozliczeń podatkowych.

Opublikowano PIT | Otagowano | Dodaj komentarz

Zmiana zasad opodatkowania w ciągu roku?

Co do zasady Samozatrudnieni mogą wybrać zasady opodatkowania prowadzonej przez siebie działalności raz w ciągu roku – do 20 stycznia każdego roku na cały rok nadchodzący. Zgodnie z ustawą o PIT, późniejsza zmiana zasad opodatkowania takiej działalności nie jest możliwa.

Niemniej, wydaje się, że w przypadku Samozatrudnionych, którzy w ciągu roku otrzymali propozycję kontraktu z kategorii tych „nie do odrzucenia” i kwota uzyskiwanego z tego tytułu dochodu będzie znacznie przekraczała próg 100.000 PLN w skali roku, nie stoją na straconej pozycji w kontekście wyboru opodatkowania podatkiem liniowym. W interesującej interpretacji indywidualnej z 14.05.2015 r., sygn. IPPB1/4511-270/15-2/ES, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że w przypadku zamknięcia jednej działalności gospodarczej, a następnie otwarcia nowej działalności podyktowanej zmianą jej profilu, w ciągu roku, istnieje możliwość ponownego wyboru właściwej formy opodatkowania – w tym też zmiany na podatek liniowy.

W stanie faktycznym powoływanej wyżej interpretacji, przedsiębiorca z dniem 31 stycznia 2015 zamknął firmę o profilu edukacja, tłumaczenia i informatyka. Z dniem 1 lutego 2015 r., otworzył nową działalność gospodarczą o profilu pośrednictwo w interesach tj. organizowanie zaopatrzenia lub sprzedaży dla małych i średnich firm, z wyłączeniem pośrednictwa w handlu nieruchomościami  oraz działalność związana z wyszukiwaniem miejsc pracy i pozyskiwaniem pracowników. Dla działalności otwartej z dniem 1 lutego 2015 r. wybrał opodatkowanie podatkiem liniowym.

W odpowiedzi na interpretację indywidualną, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że w sytuacji kiedy w ciągu roku podatnik w sposób trwały zlikwidował pozarolniczą działalność gospodarczą i o tym fakcie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego, dokonał wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej, a następnie w tym samym roku podatkowym ponownie rozpoczął (po uzyskaniu wpisu do ewidencji) prowadzenie działalności gospodarczej, nie ma przeszkód do wyboru przez ten podmiot formy opodatkowania.

Mając zatem na uwadze literalną wykładnię przepisów ustawy o PIT, wydaje się, że poprzez zamknięcie i otworzenie działalności gospodarczej, istnieje praktyczna możliwość zmiany formy opodatkowania w ciągu roku.

Praktyczny przykład

Aneta jest Samozatrudnionym prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie likwidacji szkód majątkowych. Wynagrodzenie, jakie otrzymuje Aneta wynosi 4.000 PLN netto i jest opodatkowane na zasadach ogólnych (podatek PIT około 720 PLN). Aneta otrzymuje propozycje rozpoczęcia współpracy na zasadach Samozatrudnienia z kancelarią prawną specjalizującej się w odszkodowaniach. Z prognozowanych wyliczeń Anety, wychodzi, że miesięczna kwota wynagrodzenia wzrośnie do 14.000 PLN. Po kilku miesiącach, wynagrodzenie Anety z kancelarii odszkodowawczej opodatkowane byłoby 32% podatkiem PIT (PIT około 4.480 PLN miesięcznie). Aneta postanawia zamknąć działalność w zakresie likwidacji szkód oraz otworzyć działalność prawniczą. W konsekwencji, Aneta będzie uprawniona do wyboru opodatkowania podatkiem liniowym, który w przypadku otrzymania przez nią wynagrodzenia 14.000 PLN wyniesie około 2.660 PLN. Oszczędność na zmianie formy opodatkowania wyniesie miesięcznie 1820 PLN.

Opublikowano PIT, Założenie firmy | Otagowano , | Dodaj komentarz

Sportowiec Samozatrudnionym uprawnionym do rozliczania VAT

Sportowiec, trener, muzyk, czy artysta –  wszystkie te wydawać by się mogło odległe profesje łączy jeden wspólny mianownik. Przynajmniej zdaniem fiskusa. Przez długi czas organy podatkowe twierdziły bowiem, że przychody uzyskiwane z działalności sportowej, trenerskiej, muzycznej, czy artystycznej powinny podlegać opodatkowaniu na zasadach ogólnych – tj. podatkiem 18 / 32% (działalność wykonywana osobiście) i nie mogły korzystać z opodatkowania podatkiem liniowym właściwego działalności gospodarczej. Kres takiemu postrzeganiu działalności położył w końcu Minister Finansów w dniu 22 maja 2014 r. wydając interpretację ogólną  sygn. DD2/033/30/KBF/RD-47426 (więcej we wpisie Prowadzenie działalności gospodarczej przez sportowców).

Wiele osób jednak pamięta, że prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o PIT wcale nie oznacza, że działalność gospodarcza jest prowadzenia w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Oznacza to, ni mniej ni więcej, że można rozliczać koszty i przychody jak w działalności gospodarczej i jednocześnie nie być uprawnionym do wystawiania faktur VAT (aczkolwiek w praktyce częstsza jest sytuacja odmienna – istnieje w końcu możliwość opodatkowania wynajmu mieszkania podatkiem ryczałtowym dla nieprowadzących działalności gospodarczej i jednocześnie obowiązek opodatkowywania go w podatku VAT dla prowadzących działalność gospodarczą). Tak, czy inaczej, niemal tak długo jak spory w zakresie opodatkowania działalności sportowej, trenerskiej, muzycznej, czy artystycznej w podatku PIT, trwały spory w zakresie opodatkowywania jej podatkiem VAT. Wygląda na to, że organy podatkowe mogą powoli dawać za wygraną o czym świadczy interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 13.11.2015 r. sygn. ILPP2/4512-1-639/15-2/AK

Interpretacja została wydana w sprawie klubu sportowego współpracującego z Samozatrudnionymi – zawodnikami (siatkarzami) oraz trenerami, którzy wykonują działalność sportową i reklamową oraz wystawiają na rzecz klubu faktury VAT. Zdaniem klubu, co potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, działalność sportowców i trenerów spełnia przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT i nie jest zamieszczona w negatywnym katalogu wyłączeń, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z tym przepisem, nie stanowią działalności gospodarczej czynności spełniające łącznie następujące warunki:

  • przychody z tytułu tych czynności otrzymywane są z osobiście wykonywanej działalności trenerskiej lub z uprawiania sportu (warunek przedmiotowy) oraz
  • osoby wykonujące te czynności są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności (warunek podmiotowo-przedmiotowy) w zakresie:
    • warunków wykonywania tych czynności,
    • wynagrodzenia,
    • odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Analizując uzasadnienie przedmiotowej interpretacji, dochodzimy do wniosku, że w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, świadczenie za wynagrodzeniem usług sportowych przez zawodników profesjonalnie uprawiających sport na podstawie umów (kontraktów) i usług trenerskich przez trenerów podpisanych z klubami sportowymi generalnie spełnia przesłanki świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Z drugiej jednak strony, organ podatkowy zauważa, że aby określona czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywana przez podatnika działającego w takim charakterze w ramach prowadzonej przez niego samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, jeżeli z zawartego kontraktu (umowy) np. o profesjonalne świadczenie usług sportowych/usług trenerskich, w którym określono warunki wykonywania tych usług oraz sposób kalkulacji wynagrodzenia, wynikałoby, że zawodnik nie ponosi odpowiedzialności wobec osób trzecich za wykonaną usługę (odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonanie zlecenia ponosiłby wyłącznie zleceniodawca – klub sportowy), wówczas taki stosunek prawny nie miałby co do zasady charakteru samodzielnej działalności gospodarczej. W takim przypadku zawodnik/trener nie byłby co do zasady uznany za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze świadczeniem usług sportowych na rzecz klubu.

W przypadku jednak wykonywania przez zawodnika działalności sportowej/trenera usług trenerskich na podstawie zawartej z klubem sportowym umowy określającej warunki wykonywania zleconych czynności oraz wynagrodzenie, z której to umowy wynika, że zawodnik/trener ponosi osobiście odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonaną przez siebie usługę, to zachodzą przesłanki do uznania prowadzonej działalności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W kontekście okoliczności faktycznych powoływanych przez klub i wskazania, że zarówno trener, jak i sportowiec ponoszą odpowiedzialność wobec osób trzecich w zakresie świadczenia usług sportowych i trenerskich, Dyrektor Izby Skarbowej przyznał klubowi rację i uznał, że prowadzona przez trenerów i sportowców działalność może podlegać opodatkowaniu VAT. Klub jest uprawniony do odliczania podatku VAT z faktur wystawionych przez sportowców i trenerów.

Mając jednak na uwadze długotrwałe spory z organami podatkowymi w tym zakresie, zalecane byłoby złożenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i dokładne przeanalizowanie umowy pomiędzy klubem, a sportowcami i trenerami.

Opublikowano Samozatrudnienie, VAT | Otagowano , | Dodaj komentarz